4:45

Οι Piano Magic είναι αυτό που είναι, ακόμα και χωρίς κημπορντίστα, ακόμα και με φωτισμό της πλάκας, ακόμα και στο άθλιο υπόγειο. Το πάρτυ του Μ. μετά είναι ότι πρέπει για Σάββατο βράδυ. Γέλια και αγάπη στην αγκαλιά των ΣΝ. Κοιτάζουμε τον συννεφιασμένο νυχτερινό ουρανό από τη μπαλκονόπορτα μαζί με τις κεραίες της απέναντι πολυκατοικίας. Σκέφτομαι ότι αύριο θα βρέξει. Αρκετά ποτά αργότερα καταλαβαίνω ότι λείπει ένα κομμάτι από την καρδιά μου. Την ξέρω αυτή την αίσθηση απλώς απόψε βλέπω τα πράγματα αλλιώς. Τη βλέπω μπροστά μου μες στα αίματα να αιμορραγεί σαν σε μάθημα ανατομίας. Συνειδητοποιώ ότι ποτέ δεν θα "ξαναφυτρώσει" το κομμάτι που λείπει και ανοίγουν οι ουρανοί. Με πιάνει το παράπονο. Ο ταξιτζής με κοιτάει από τον καθρέφτη του οδηγού αλλά δεν μπορώ να σταματήσω να κλαίω.