Do your best

Κυριακή απόγευμα. Με πήρε δύο φορές τηλέφωνο: "έλα, έλα κουνήσου, δίπλα στο σπίτι σου είναι, άντε!" Ήταν άσχημο το timing, δεν ήθελα να βγω απ' το σπίτι. Το είδα σαν σημάδι όμως, μέσα σ' ένα Σαββατοκύριακο σιωπής που ευχήθηκα να εξαφανιστούν όλοι (και τελικά τα κατάφερα) ξαφνικά κάποιος με θυμήθηκε, κάποιος με ήθελε στην παρέα του. Ξεπέρασα την πρώτη μου άρνηση, έβαλα τα δυνατά μου και βγήκα όχι τόσο για να δω τον John Maus όσο για να πω μια κουβέντα με έναν άνθρωπο. Όταν έφτασα εκεί κατάλαβα ότι κανείς δεν είχε ιδιαίτερη ανάγκη την παρέα μου και τα απανωτά τηλεφωνήματα είχαν πέσει κυρίως λόγω έλλειψης κόσμου (ναι μεν secret gig αλλά να μην είμαστε και τρεις κι ο κούκος). Oι γνωστοί μου, κουρασμένοι και ξενυχτισμένοι δεν είχαν και πολλή όρεξη για κουβέντα. Περιμένοντας να έρθουν τα εφαιδρικά ηχεία το μόνο που είχα να κάνω ήταν να τραβάω φωτογραφίες τον Maus (να ρουφάει καφέ σε μια γωνιά) και να παρατηρώ τον κόσμο. Κάποια άλλη στιγμή ίσως να μου φαίνονταν διασκεδαστικά όλα αυτά. Κάποιες γνωστές φάτσες από το myspace με ύφος "είμαι και εγώ εδώ", ο επώνυμος αλκοολικός να μοιράζει φιλιά στον γυναικείο πληθυσμό, μια ευτραφής νέα με τόνους κραγιόν (κάποια στιγμή έβγαλε αλουμινόχαρτο με σπιτική τυρόπιτα και πρόσφερε σε γνωστούς και ξένους), η "καλλιτέχνις" και γειτόνισσά μου με το ύφος "μμμ είσαι κι εσύ εδώ?", μια νεαρή μαϊμού που μου σύστησαν ως φοβερή και τρομερή blogger με παχάκια να ξεχυλίζουν από το στενό, χαμηλοκάβαλο παντελόνι της (αμέσως μετά το live όρμησε χαχανίζοντας πάνω στον ιδρωμένο Maus για να τον συγχαρεί ενώ εκείνος ακόμα προσπαθούσε να ανακτίσει την φωνή και την ανάσα του), κάποιος που ήθελε να μάθει σε ποιο ξενοδοχείο έμενε ο Matt Elliot και κάποιος άλλος τι έφαγε για μεσημέρι. Όταν αρχίζει επιτέλους να τα χώνει ο Maus, είναι πλέον σαφές ότι εκτός από 3-4 εκεί μέσα, οι υπόλοιποι έχουν έρθει κυρίως για να πουν ότι ήρθαν. Αναρωτιέμαι αν παίρνει όλη αυτή την ενέργεια ή απλώς μας έχει γραμμένους στ' αρχίδια του. Καθώς οι φλέβες πετάγονται στον λαιμό του και τα μαλλιά κολλάνε στο ιδρωμένο, αναψοκοκκινισμένο πρόσωπό του, αισθάνομαι ότι αυτό που βιώνει είναι τόσο έντονο που το περιβάλλον και ο κόσμος δεν έχουν καμία σημασία. Τον ευχαριστώ σιωπηλά που έδωσε ένα νόημα στην κατά τα άλλα ατυχή έξοδό μου. Καθώς οι περισσότεροι (κυρίως γυναίκες) προσπαθούν άγαρμπα να μπουν στην παρέα που θα τον συνοδεύσει για φαγητό, επιστρέφω τρέχοντας στη φωλιά μου και αυτοί οι στίχοι αποκτούν περισσότερο νόημα από κάθε άλλη φορά.

Someone,
Someone's alone,
In the city tonight,
You've gotta do what's right,
In the city tonight,
Someone's alone,
Reach out your hands to the one alone,
In your city tonight,
You've gotta do what's right,
In your city tonight
Someone's alone,
Someone's alone,
In your city...