Happy-Go-Lucky

Δεν είμαι fan του Mike Leigh, αλλά αυτή την ταινία έτρεξα να την δω για δύο λόγους. Η λέξη happy-go-lucky είναι μία από τις αγαπημένες μου και δυστυχώς δεν χρησιμοποιείται και πολύ συχνά. Την άκουσα πρώτη φορά στους στίχους του Tinseltown in the rain πριν από 20 χρόνια και έκτοτε είναι ζήτημα αν τη συνάντησα 2-3 φορές όλες κι όλες μπροστά μου. 'Εχει μουσική μέσα στον ήχο της, μια παιδικότητα και μια ελαφράδα που μου φέρνει ασυναίσθητα ένα χαμόγελο στο πρόσωπο. Αναρρωτιέμαι αν έχει το ίδιο εφφέ στους Αγγλοσάξωνες (να θυμηθώ να ρωτήσω κάποια στιγμή). Ο δεύτερος λόγος ήταν μια φράση στην κριτική του Γ.Κρασσακόπουλου που παρομοίαζε την αίσθηση που αφήνει στον θεατή η ταινία με την θαλπωρή μιας ζεστής σούπας και μιας κουβέρτας. Αυτές οι μέρες είναι ορφανές και άστεγες και εγώ εξακολουθώ να πιστεύω πως μια ταινία μπορεί να μην αλλάξει τη ζωή σου απαραίτητα, αλλά σίγουρα μπορεί να σε πάρει μια αγκαλιά, να σου κλείσει το μάτι και να σε κάνει να νιώσεις καλύτερα. Έτσι κι έγινε...
Είπα σε όσους περισσότερους μπόρεσα να πάνε να δουν την ταινία, ήταν το λιγότερο που μπορούσα να κάνω. Πιστεύω ότι όλοι έχουμε μια Poppy κρυμμένη μέσα μας, κάπου στα σκοτεινά, αιχμάλωτη φόβων, σκέψεων, τραυμάτων, δικών μας και ξένων και ότι αν έστω και οι μισές Poppy καταφέρουν να δραπευτεύσουν τίποτα δεν θα είναι όπως πριν.