Snowflake In A Hot World

Χτυπάω με δύναμη τα πλήκτρα, με θυμό και απελπισία. Το πληκτρολόγιο… Δεν με ενδιαφέρει αν αυτό που γράφω θα βγάζει νόημα ή θα είναι όμορφο, για πρώτη φορά το μόνο που με νοιάζει είναι να εκτονωθώ. Τα απογευματινά σύννεφα εξαφανίστηκαν, η βροχή ήταν ένα ψέμα. Όλα ξεκαθαρίζουν αλλά δύσκολο να αντέξεις μια ξεκάθαρη εικόνα. Ανακατεύω την τράπουλα τραβάω το ίδιο χαρτί ξανά και ξανά και δεν θέλω να το πιστέψω και συνεχίζω. Παίρνω μαθήματα από αγνώστους και τυχαίες ατάκες, έρχονται οι απαντήσεις και δεν θέλω να μάθω, όμως αυτές έρχονται και με χτυπάνε στην πλάτη. Τελειώνει ο χρόνος, τώρα πιο γρήγορα από ποτέ. Η ζέστη, το αλκοόλ, το καλοκαίρι, η πόλη. Τίποτα δεν μου αρέσει, ούτε η γειτονιά μου, ούτε το σπίτι, ούτε το γραφείο, ούτε η Αθήνα, ούτε ο κόσμος. Θα ήθελα να φύγω μακριά, όχι στα γνωστά μέρη, κάπου πολύ μακριά, κάπου που θα είμαι εντελώς ξένη. Αυτή τη στιγμή δεν νιώθω «σπίτι», ούτε οικογένεια και αυτό το συναίσθημα είναι τόσο απελευθερωτικό και τόσο τρομακτικό συγχρόνως. Ο θάνατος με φλερτάρει καιρό τώρα με διάφορους τρόπους, έχω αποδεχτεί ότι δεν πρόκειται να εξοικειωθώ μαζί του και έχω γίνει πιο βιαστική, είναι κι αυτό κάτι. ΤΩΡΑ. Τα βράδια βλέπω περίεργα όνειρα, δεν τα θυμάμαι αλλά το πρωί ξυπνάω με επίσης περίεργη διάθεση. Η μουσική μ’ αφήνει, ή μάλλον εγώ την αφήνω. Όσο το καλοσκέφτομαι, πιο πολύ πόνο προκαλεί παρά ανακούφιση. Μπορώ και χωρίς τελικά. Λίγα είναι τα πράγματα που δεν μπορείς χωρίς. Απλώς δεν το ξέρεις, ζεις με φανταστικές υποθέσεις και σενάρια και κάποια στιγμή αποδεικνύεται ότι όλα είναι τίποτα. Εξακολουθώ να είμαι ευγενική και ανθεκτική σε σημείο αηδίας, θυμώνω με τον εαυτό μου. Περιμένω να ξεθυμάνει ο θυμός, με οποιοδήποτε τρόπο, ώρες-ώρες νιώθω ότι θα σκάσω σα βόμβα, όλα τα περιττά μου κομμάτια θα καταστραφούν ή θα εκσφενδονιστούν μακριά και έτσι θα ησυχάσω και θα αρχίσω καινούρια αρχή.