L'important c'est d' aimer *

Πετυχαίνω γνωστούς που με "μαλώνουν" γιατί δεν μπορούν πια να διαβάσουν το blog μου, κάποιοι είναι ενοχλημένοι γιατί αισθάνονται ότι ξαφνικά η πόρτα έκλεισε στα μούτρα τους, κάποιοι άλλοι πιο μακρινοί, εκφράζουν την απορία τους με e-mail ζητώντας εξηγήσεις. Το πιο εξοργιστικό είναι ότι οι περισσότεροι από αυτούς είναι άνθρωποι που ξέρουν να σε ρουφάνε σαν hoover, τη ζωή σου, τις ιδέες σου, τη δημιουργικότητά σου και δεν έχουν τίποτα να σου δώσουν πίσω ή ακόμα κι αν έχουν είναι τόσο μίζεροι και τσιγκούνηδες που δεν πρόκειται ποτέ να πάρεις ούτε ένα φύλλο απ' το δέντρο τους. Με απασχολεί το πως αυτή η χαρά του blogging και του μοιράσματος ξαφνικά εξαφανίστηκε και στη θέση της ήρθε μια σιχαμάρα και ένα περίεργο ένστικτο αυτοπροστασίας λες και μια μέρα ξύπνησα σε εχθρικό περιβάλλον και έπρεπε να κρυφτώ. Πριν από λίγες μέρες πήρα ένα απροσδόκητο μήνυμα μέσα από την ταινία του Γούντυ Άλλεν και πιο συγκεκριμένα μέσα από τον χαρακτήρα του ποιητή, πατέρα του Bardem, που αρνιόταν να εκδόσει τα ποιήματά του από θυμό και απογοήτευση γιατί οι άνθρωποι μετά από τόσα χρόνια εξέλιξης ακόμα δεν έχουν μάθει να αγαπάνε. Έγινε το κλικ και σαν να μου ήρθε η επιφοίτηση, μπορώ να πω ότι ακριβώς αυτό μου συνέβει και εμένα, συναισθήματα και σκέψεις, ένας κόσμος ολόκληρος τόσο προσωπικός, τρυφερός και ευαίσθητος... πως να συνεχίσεις να τον εκθέτεις σε ανθρώπους που όχι μόνο δεν αγαπάνε αλλά παρακολουθούν τη ζωή σου σαν σαπουνόπερα στην τηλεόραση.
Μακάρι το φιλοθεάμον κοινό να προβληματιστεί λίγο περισσότερο πάνω σ' αυτό και να μην μείνει μόνο με την ανάμνηση από τις καμπύλες της Scarlett και του Gaudi...αλλά μάλλον έχω υψηλές προσδοκίες...

* τώρα που το καλοσκέφτομαι η ατάκα του Zulawski, που έχει καταντήσει το συνεχές πείραγμα του V., έρχεται όπως πάντα να τα καπελώσει όλα.