Arty-farty

Δυσκολεύομαι με τα έργα σύγχρονης τέχνης, δυσκολεύομαι και με τα installations. Προσπαθώ να "μπω" ή να τα αφήσω να "μπουν" αλλά συνήθως δεν υπάρχει καμία επαφή. Αντίθετα ερωτεύομαι στιγμιαία τις art-nouveau γραμματοσειρές και τα μακριά δάχτυλα του Σίλε, παρόλο που μια κυρία Louis Vuitton με πατάει προκειμένου να έχει άμεση πρόσβαση σ' έναν Κόκοσκα και ένα σαχλοκούδουνο προσπαθεί να φωτογραφήσει με το κινητό της έναν Κλιμτ. Η μοναδική ευχάριστη έκπληξη που μου επιφύλασσε η "Destroy Athens" ήταν ένα ψηλοτάβανο παλιό κτίριο στον Κεραμεικό. Ούτε μια βδομάδα δεν πέρασε και ανυπομονώ να το ξαναεπισκευτώ.


4 Comments:
καλησπέρα. Δεν πήγα ακόμα στην μπιενάλε. Αρχικά ακούγονταν καλά σχόλια, τώρα τελευταία περιέργως (?) το αντίθετο θα έλεγα. Όπως κ αν έχει θέλω να την δω.
Μαζί σου κι εγώ... ο Σίλε πολύ απλά άπαιχτος... και αν σκεφτείς σε πόσο λίγο διάστημα έκανε όλα αυτά τα έργα... συγκλονιστικός.
Μπιενάλε αδιάφορη και για μένα, δεν ήταν όμως γαμάτο το τεράστιο μηχάνημα στην Τεχνόπολη?
Συμφωνώ μαζί σου και περιμένω διακαώς να τη δω την έκθεση. Δε συγκρίνεται ο Klimt με το σύγχρονο scatology.
Ένας λόγος που δεν μου αρέσει η σύγχρονη τέχνη είναι ότι δεν μου αρέσει η ζωή που ζούμε στην καθημερινότητά της, οπότε λογικό δεν είναι?
Post a Comment
Subscribe to Post Comments [Atom]
<< Home