Trophies

All art, said the Victorian critic Walter Pater, aspires to the condition of music. But what of a music where purpose is not to divert or entertain but to transport the listener beyond the noise of the world and the mere flux of appearences and on into consideration of a higher reality?
Jason Cowley *

Δεν θυμάμαι πότε ήταν η πρώτη φορά που άκουσα τη φωνή του. Νομίζω πρέπει να ήμουν 11 χρονών. Άκουγα κρυφά Wham και Duran ενώ ο Ν. που είχε αναλάβει προσωπικά την μουσική μου διαπαιδαγώγηση, μου έγραφε κασέτες με Japan, Fripp και Gang of 4. Λίγα χρόνια μετά το Secrets of the Beehive, είχα για πολύ καιρό το "Trophies" στο κομοδίνο μου. Το είχα αγοράσει σε ένα από τα πρώτα μου ταξίδια στο Λονδίνο. Μια πανέμορφη έκδοση με ριζόχαρτο, όμορφες εικόνες και στίχους που διάβαζα κάθε βράδυ πριν κοιμηθώ, σαν προσευχή.



Μεγάλωσα μαζί του. Με όλους τους δίσκους και όλους τους στίχους, και είναι στ' αλήθεια πολλοί. Παρόλα αυτά δεν μου θυμίζει γεγονότα και φάσεις της ζωής μου. Γιατί κάθε φορά που τον ακούω δεν υπάρχει χώρος ή χρόνος. Μόνο αυτός κι εγώ και μια τεράστια μουσική μαύρη τρύπα που με ρουφάει και με βγάζει στην άλλη μεριά. Και κάτι ακόμα... είναι πάντα στήριγμα. Ξέρω πως κάθε φορά όχι απλώς θα γλυκάνει κάθε έννοια, κάθε πόνο, αλλά θα εξαφανίσει μονομιάς την δυσάρεστη ανάμνηση της αιτίας που τα προκάλεσε. Πόσοι καλλιτέχνες μπορούν να το κάνουν για σένα αυτό?

Τα Σκόπια δεν ήταν ποτέ στη λίστα με τα ταξίδια που ονειρεύομαι να κάνω. Και η λίστα είναι μεγάλη. Το τσουχτερό κρύο, το απειλητικό ποτάμι, η φτώχια και η δυστυχία στα μάτια των περαστικών, τα άσχημα κτίρια, μου έχουν στήσει καρτέρι. Νιώθω σιγά-σιγά να πέφτω. Όμως τα πεζοδρόμια είναι γεμάτα τεράστια ξερά φύλλα (επιτέλους μια φθινοπωρινή πόλη!), οι καστανιές είναι φορτωμένες γυαλιστερούς καρπούς και η παλάμη μου είναι ζεστή και ασφαλής μέσα στην τσέπη του μπουφάν σου. Ο λόγος που μας έφερε εδώ είναι τρελό μυστικό που ακόμα δεν έχουμε και οι ίδιοι πιστέψει.



Μαγευτική η πρώτη στιγμή που η ανάσα του αγκαλιάζει το μικρόφωνο (και που κόβεται η δική μας ανάσα). Είναι ο άγγελος και ο ποιητής. Κουβαλάει το βαρύ φορτίο του με σεμνότητα και ευγένεια. Τόσο θεϊκός και τόσο ανθρώπινος που προκαλεί εσωτερική βροχή από δάκρυα χαράς και ανακούφισης. Είμαστε εδώ, σ' έναν ξένο τόπο, αλλά όλα είναι τόσο οικεία. Τόση ομορφιά και τόση αγάπη μέσα στην μεγάλη, παρηκμασμένη, κρύα σάλα. Βλέμματα εκστατικά και αυτιά μαγεμένα, μάρτυρες μιάς ζεν τελετής για 4 όργανα και μια φωνή.

How little we need to be happy
How little we need to be really happy

And the lights won't go out
The stars refuse to dim
And everything goes on but not as before

Some of us are undecided
We might come to you
To find a new way out of this one
She should pull us through

What have they done to you?
Come here let me hold you
Cry all your tears
The sorrows that threaten to overwhelm you

Let's rise up again **

[* από το πρόγραμμα της συναυλίας
** David Sylvian, στίχοι από το "How little we need to be happy"/Blemish, 2004]