Σάββατο πρωί

Το βράδυ ο ουρανός είναι γεμάτος σύννεφα. Τα παρακαλάω να μείνουν για μια μέρα ακόμα. Δεν αντέχω τις μέρες με λιακάδα.

Δέντρα, άνθρωποι, φανάρια περνάνε γρήγορα έξω από το παράθυρο. Και κάγκελα. Αυτή η πόλη έχει τόσα πολλά κάγκελα. Αναρωτιέμαι... πώς γράφτηκε αυτός ο στίχος, από που προέρχεται αυτός ο ήχος, τι ένιωσε ο ποιητής, τι τον τρόμαξε, τι τον αγκάλιασε; Αυτά που λέει τα νιώθω κι εγώ, μοιάζουμε; σκεφτόμαστε τα ίδια; Καμιά φορά έχεις τόση ανάγκη να ταυτιστείς με κάποιον. Έτσι νιώθεις λιγότερο ξένος, λιγότερο μόνος, λιγότερο εξωγήινος.

"Όλες οι μουσικές του κόσμου ακούγονται καλύτερες όταν βρέχει" είπα. Και τότε όλοι έβαλαν τα γέλια.

An Open Sky