Aquatic Era IV

«Τι δώρο κάνατε στον εαυτό σας?» Αυτή η ερώτηση με έχει στοιχειώσει. Γενέθλια, Χριστούγεννα, ονομαστική γιορτή. Συνήθως απαντούσε η μικρή, με γκρίνια και παράπονο. Μετά ακολουθούσε η ενήλικη, λογική, έτοιμη να δικαιολογηθεί. Τα ποθητά δώρα είναι πολύ ακριβά… δύσκολοι καιροί για πριγκίπισσες… «Μέχρι να έρθουν τα χρήματα μπορείτε να σας κάνετε ένα μικρό δώρο. Νομίζω είναι καλύτερο από τίποτα.» Τρία χρόνια μετά, η μικρή έχει εκπαιδευτεί στις ερωτήσεις, « Τι δώρο θα μου κάνεις, ε?, ε?, ε?» και η μεγάλη έχει ανακαλύψει την αξία των μικρών ασήμαντων πραγμάτων. Λίγο πριν το ρολόι χτυπήσει 12 και η άμαξα ξαναγίνει κολοκύθα, μέσα σ’ ένα Starbucks βρήκα το δώρο των γενεθλίων μου. Μπήκα να πάρω καφέ και μια γοργόνα με δύο ουρές (!) μου χαμογέλασε απ’ το ράφι. Έβαλα τα γέλια…, τι σχέση μπορεί να έχει μια γοργόνα με τον καφέ? Σε μια εποχή που βλέπω παντού βυθούς, κοχύλια και τεράστια κύματα, μια κούπα του καφέ με υποβρύχιο concept τι άλλο μπορεί να είναι εκτός από κλείσιμο του ματιού? Και για να επιβεβαιωθεί το μοιραίο της σύμπτωσης, η ταμίας μου εξήγησε ότι η κούπα αυτή είναι συλλεκτική, επετειακή κλπ και ότι είχαν μείνει μόλις λίγα κομμάτια. Τις τελευταίες 20 μέρες ο καφές έχει αποκτήσει σουρεαλιστικές διαστάσεις. Η γοργόνα μου πίνει όλη μέρα καφέδες στο βυθό της και με παρακολουθεί, εγώ πάλι σκέφτομαι όλες τις γνωστές και άγνωστες versions του Song To The Siren και το μικρό τυχερό χρυσόψαρο της Bruges. Βουτάω στον πάτο του ποτηριού και εκεί ανάμεσα στα κατακάθια βρίσκω κοχύλια , κοράλια και σπάνια υδρόφυτα. Μερικές φορές είναι σκοτεινά και τρομακτικά εκεί κάτω. Παντού φύκια και θαλάσσια τέρατα. Και τότε ο καφές έχει παράξενη γεύση, λες και αντί για ζάχαρη έχω ρίξει αλάτι. Λες και κάποιος έκλαιγε αλμύρα πάνω απ’ το ποτήρι μου. Παρόλα αυτά η γοργόνα είναι πάντα χαμογελαστή.