Le Scaphandre Et Le Papillon

Η καλύτερη ταινία που είδα φέτος στις Νύχτες Πρεμιέρας ήταν «Το Σκάφανδρο Και η Πεταλούδα». Από όλες τις βραδιές αυτήν εδώ κανείς δεν ήρθε μαζί μου. Όχι για κάποιο λόγο, απλώς έτυχε. Ένας άγνωστος άνδρας, περίπου στην ηλικία μου, κάθισε στο άδειο κάθισμα δίπλα μου. «Δεν είναι η θέση μου εδώ, αλλά κάποιος άλλος κάθεται στη θέση μου» μου είπε. Την ώρα της προβολής παλεύαμε και οι δύο αθόρυβα στα καθίσματά μας. Εκείνος έτρωγε το χέρι του και εγώ σφιγγόμουν τόσο για να μην κλάψω που στο τέλος με έπιασε πονοκέφαλος.
Αυτή η εύθραυστη κατάσταση. Αυτή η μηδαμινή στιγμή που όλα μπορούν να καταστραφούν και η σύντομη ευτυχία βυθίζεται σε ένα φρικτό εφιάλτη. Η αρρώστια. Ο Θάνατος (με κεφαλαίο θήτα). Φόβος ή λύτρωση? ...εξαφανίστηκα πριν ανάψουν τα φώτα.

.....................................................................................


Μερικά βράδια, λίγο πριν αποκοιμηθώ, θυμάμαι εκείνον τον ταξιτζή που ξημερώματα Κυριακής μας είπε πως πριν από λίγες μέρες είχε χάσει τη γυναίκα του, 42 χρονών. Από εκείνο το βράδυ σ’ αγαπάω πιο πολύ.