TV or not TV?

Μετακόμισα στο σπίτι που μένω πριν από 5 χρόνια περίπου μαζί με μια τηλεόραση URANIA, που ήταν τότε ακριβώς 10 χρονών. Η πολυκατοικία μου έχει κεντρική κεραία και οι γείτονές μου βλέπουν τζάμι ακόμα και δορυφορικά κανάλια (κάποιος μου εξήγησε ότι έχει να κάνει με την περιοχή που μένω αλλά δεν θυμάμαι). Η Ουρανία όμως δεν χώνεψε ποτέ την εξωτερική κοινόχρηστη κεραία και απ’ την αρχή αρνήθηκε να εγκλιματιστεί στο νέο της περιβάλλον. Τέτοιο χιόνι Αύγουστο μήνα δεν έχω ξαναδεί. Της πήρα μια μικρή κεραία εσωτερικού χώρου μπας και κάτι γίνει, αλλά ούτε κι αυτή της άρεσε. Η μόνη διαφορά ήταν ότι ξαφνικά άρχισε να δείχνει 2-3 κανάλια επιλεκτικά, όποτε γούσταρε, πάντα όμως με ένα ασύλληπτο μπλε χρώμα. Πρώτη φορά το είδα αυτό. Κάτι σαν να είσαι στο Στρουμφοχωριό. Το καλύτερο ήταν ένα ματς ποδοσφαίρου που πέτυχα κάποια στιγμή, με μπλε γρασίδι!!!

Άρχισα να σκέφτομαι ότι μάλλον κάποια μικρή Amelie ανεβαίνει στην ταράτσα και με εκδικείται. Μετά το ξανασκέφτηκα. Αδύνατον να συμβαίνει σε μένα αυτό, η Amelie είναι φίλη μου, η Amelie είναι το alter ego μου, δεν θα μου έκανε ποτέ κακό. Κατέληξα ότι μάλλον η Ουρανία προτιμούσε την Κυψέλη και δεν της άρεσε το νέο της σπίτι (τι άλλο να υποθέσω). Τότε άρχισα να ψάχνω για έναν ειδικό. Δεν έχω παράπονο βρήκα τον καλύτερο (ηλεκτρολόγο). Ανταλλάξαμε τηλέφωνα και άπειρα μηνύματα στους τηλεφωνητές (δυστυχώς δεν είχε e-mail). Δεν καταφέραμε ποτέ να βρεθούμε, όποτε μπορούσε ο ένας δεν μπορούσε ο άλλος και αντίστροφα. Και όποτε μπορούσαμε και οι δύο εγώ ήμουν άφραγκη. Εντωμεταξύ άρχισα να βαριέμαι όλη αυτή τη φασαρία. Προς τι όλα αυτά. Μήπως και χάσω κανένα σήριαλ, ή για να χαζοξενυχτάω με reality show? Μου αρκούν οι VHS και τα dvd. Οι φίλοι μου είπαν τυχερή είσαι δεν ξέρεις τι σκουπίδι κυκλοφορεί εκεί έξω... H μάνα μου όμως είχε πάντα άλλη άποψη χωρίς τηλεόραση και μ’ αυτές τις ταινίες που βλέπεις στο dvd πως να μην σε πιάσει κατάθλιψη?

Τον Αύγουστο που μας πέρασε η Ουρανία χτύπησε κόκκινο. Δεν ήμουν στην Αθήνα για να της συμπαρασταθώ (αν και πήγε μια και έξω), έμαθα τα άσχημα νέα απ’ το τηλέφωνο. Με πήρε η αδελφή μου εκνευρισμένη: δεν φτάνει που κάνει ζέστη και δεν έχεις air condition τα ’φτυσε και η τηλεόραση. Θα μου στρίψει κατακαλόκαιρο στην άδεια Αθήνα. Δεν ξανάρχομαι να μείνω σπίτι σου. Επέστρεψα και είπα ότι ίσως τα πράγματα είναι απλά. Κούνησα τα καλώδια, την πρίζα, έπαιξα με το τηλεχειριστήριο και τα κουμπιά αλλά η Ουρανία δεν μου έκανε τη χάρη. Εντελώς dead. Δεν το πήρα κατάκαρδα ούτως ή άλλως εδώ και 4 μήνες το τελευταίο πράγμα που προλάβαινα να κάνω στο σπίτι μου ήταν να δω τηλεόραση.

Τα Χριστούγεννα στο καθιερωμένο μεσημεριανό τραπέζι με γονείς και συγγενείς είχα την τύχη (?) να κάθομαι απέναντι από την ανοιχτή τηλεόραση που αν και βουβή κυριολεκτικά με έσωσε απ’ την συνηθισμένη βαρεμάρα της οικογενειακής γιορτής. Τα είδα όλα και κυρίως αυτό που μου είχε λείψει: διαφημίσεις. Επίσης για πρώτη φορά ένιωσα ότι έχω πεθυμήσει να δω σε dvd το Breakfast At Tiffanys για 100στη φορά, αγκαλιά με ένα μπωλ ποπ κορν και ένα λίτρο κόκα-κόλα. Η μάνα μου για πρώτη φορά πάτησε πόδι. Τελείωσε, τις επόμενες μέρες θα πάμε να σου πάρω τηλεόραση. Θα είναι το χριστουγεννιάτικό σου δώρο. Μας φαντάντηκα στα καταστήματα ηλεκτρικών ειδών με τους πωλητές να εξηγούν τις προδιαγραφές και αρρώστησα. Δεν χρειάζεται μαμά, θα πήγαινα ούτως ή άλλως. Τελοσπάντων πήγαινε μόνη σου, αλλά ΠΗΓΑΙΝΕ! Και να σου πω, θα τις δεις όλες και θα πάρεις την καλύτερη και μην τυχόν πάρεις καμιά μικρή, εντάξει? Εντάξει μαμά θα πάρω μιά τεράστια, θα πιάσει όλο το δωμάτιο και θα βλέπει και η κυρία απ’ το απέναντι μπαλκόνι το καλοκαίρι.

Καθώς περιμένω την άφιξη της νέας ασημένιας (μα γιατί είναι όλες ασημένιες πλέον?) με επίπεδη οθόνη και στερεοφωνικό ήχο, ετοιμάζομαι να κατεβάσω την Ουρανία στα σκουπίδια και με πιάνει ένας κόμπος στο στομάχι, τι ταινίες έχω δει μαζί της τόσα χρόνια... Αχ βρε Ουρανία!