Strange Colour Blue

Οι μισοί πίνουν μπύρες ανακατεμένες με ουϊσκυ και οι άλλοι μισοί ρούμι με coca-cola. Είναι χαρούμενοι που η τουρνέ τους έχει τελειώσει και που επιτέλους γυρίζουν σπίτι να γιορτάσουν τα Χριστούγεννα με τις οικογένειές τους. Θέλουν να επιστρέψουν σύντομα και να παίξουν στο Ηρώδειο!!! Αγαπάνε το Fan club τους και υπογράφουν αυτόγραφα μέχρι τις 4:00 το πρωί χωρίς γκρίνια. Τρέχουν να κρυφτούν μέσα στα στενά του Ψυρρή αλλά, δυστυχώς γι’αυτούς, κάποιες ακούραστες groupies μας ακολουθούν παντού (τέτοια επιμονή δεν έχω ξαναδεί).
Είναι ωραίο να πίνεις μπύρες με την αγαπημένη σου μπάντα, όταν τα μέλη της είναι άνθρωποι απλοί που θα μπορούσαν να είναι φίλοι σου και συμπεριφέρονται σαν να σε γνωρίζουν χρόνια. Ο ενθουσιασμός τους για την Ελλάδα και η αχόρταγη επιθυμία τους να ρουφήξουν όση Αθήνα μπορούσαν πριν φύγουν μας κράτησαν ξύπνιους ως το πρωί.

Για τα live τους δεν ξέρω τι να γράψω (τα έχω ξαναγράψει σε post στις 29 του περασμένου Μάη). Εύκολα χάνω τα λόγια μου μαζί τους. They are majesty. Για πρώτη φορά μετά τον Morrissey είδα συγκρότημα live για δύο συνεχόμενα βράδια και αν έπαιζαν ξανά σε 10 μέρες, πάλι εκεί θα ήμουν.

Περιμένοντας την επόμενη επίσκεψή τους στην Αθήνα θα έχω να θυμάμαι: Το μαύρο χιούμορ του Tim Scott ασορτί με τα μαύρα βαμμένα νύχια του. Τη μίνι γιορτή για τα γενέθλια του Keith Richards (o Robert είναι ο μεγαλύτερος fan του Keith που έχω γνωρίσει). Τα χαμόγελά τους που δεν σβήνουν ποτέ. Τις φωτό που μας τράβηξε κάποιος άγνωστος και ελπίζω θα μου στείλει με mail (όπως υποσχέθηκε). Τα μπλε μάτια του Sivert, απ’ αυτά που αν τα αντικρύσεις μια φορά δεν τα ξεχνάς ποτέ.

Κυριακή 18/12, η τελευταία συναυλία των Madrugada για το 2005. Επίσης η τελευταία συναυλία που είδα φέτος. Ελπίζω το 2006 να ξεκινήσει με κάτι επίσης δυνατό και αγαπημένο...