And I Remember Every Kiss

Πριν από δύο χρόνια τον είχα δει live για πρώτη φορά στο Μικρό Μουσικό Θέατρο. Απανωτές οι εκπλήξεις. Η φωνή του ήταν καλύτερη απ’ ότι στα cd. Ήταν μόνος με μια κιθάρα, ένα i-pod και ένα γιουκαλίλι και νόμιζες ότι έβλεπες υπερπαραγωγή. Ήταν τόσο όμορφος που κάποιοι από το κοινό (αγόρια και κορίτσια) αλληθωρίσαμε (η εκλεκτή μου παρέα είχε ξεχάσει να με πληροφορήσει ότι πριν ασχοληθεί με τη μουσική ήταν μοντέλο). Δεν θυμάμαι πως είχα καταλήξει με το e-mail του σαν αυτόγραφο πάνω στο απόκομμα του εισιτηρίου μου (η αλήθεια είναι ότι είχα πιει λίγο παραπάνω εκείνο το βράδυ). Είχα δηλώσει τότε ότι θα τον παντρευτώ και θα μετακομίσω στο Goetenberg (τόσος ενθουσιασμός) αλλά ούτε ένα e-mail δεν του έστειλα (η απαράδεκτη!). Το καταθλιπτικό (όπως το χαρακτηρίζει ο ίδιος) προάστιο της Kortedala φαίνεται να τον οδηγεί σε όλο και πιο εμπνευσμένους στίχους, όσο για τη μουσική δεν βρίσκω λέξεις που να μπορούν να την περιγράψουν ακριβώς κι αυτό από μόνο του είναι συναρπαστικό (είναι τόσο καλός που του συγχωρώ τα σημεία που αντιγράφει Scott Walker & Smiths).
Ακούω αυτό στο repeat και ψάχνω να βρω το απόκομμα, για να στείλω e-mail επειγόντως: Come back to Athens asap!