Φακ Γιου!

Όλα είναι ροζ και ανάλαφρα μέσα στην τσιχλόφουσκά μου. Σπάνια ζωάκια και φυτά, ροδαλά αγγελάκια-τοξότες και μαλακά σύννεφα. Ευτυχώς η κεραία δεν πιάνει στον πλανήτη happy. Κανείς δεν πιστεύει ότι είναι χαλασμένη εδώ και 6 χρόνια. Από τις εφημερίδες διαβάζω τα σινεμά, τα ζώδια και τις συνταγές μαγειρικής. Τόσος γραψαρχιδισμός? Έξω γίνεται πόλεμος μου λένε. Αδιαφορώ. Το μόνο μου μέλημα είναι να μην σπάσει η τσιχλόφουσκα. Μέσα, αφηνιασμένες θάλασσες, αλμυρά και γλυκά φιλιά, μουσικές-δώρα, μαγικοί βυθοί, φτηνό αλκοόλ, νεκροί ποιητές, συγγραφείς και σκηνοθέτες. Αληθινή ευδαιμονία. Δεν μπορείς να κάνεις τίποτα, παρ' το απόφαση. Θα πεθάνουμε σύντομα, ξύπνα! Στα διαλείματα φρικιαστικές σκηνές εμφανίζονται στο παράθυρο της μικρής ανόητης ρομαντικής, καταστρέφοντας την ειδυλλιακή ατμόσφαιρα και τότε ξυπνάει το τέρας.

Destroy Athens. Αμήν! Destroy Greece καλύτερα, να ησυχάσουμε. Η τέχνη μας μάρανε. Υπερβολική δόση "τέχνης". Μαζί με Euroμπάσκετ, σκουπίδια (ζωντανά και νεκρά), κάμπριο αμάξια που παίζουν hip-hop στη διαπασών, free press και κυρίως ... εκλογές. Θα ήθελα να τους δω να έχουν φρικτό τέλος όπως σ’ εκείνη την ταινία του Greenaway που ο απατημένος σύζυγος ταϊζει μια ολόκληρη βιβλιοθήκη τον εραστή της. Τους φαντάζομαι να αιμορραγούν πνιγμένοι από flyer και αφίσες του αγαπημένου τους κόμματος, με τις πλαστικές σημαίες χωμένες στον κώλο τους. Σε ένα τέτοιο σενάριο προτείνω ο τάφος τους να είναι ομαδικός, σ’ έναν καμένο τόπο της αρεσκείας τους.