I know I'm strange...

Η κολλητή μου λέει ότι η μέρα των γενεθλίων μας είναι σημαντική και πρέπει να προσέχουμε πως την “ξοδεύουμε”. Κάτι σαν Πρωτοχρονιά, κάτι σαν ποδαρικό, κάτι σαν νέα αρχή. Για να είμαι ειλικρινής δεν έχω πεισθεί, αλλά η ιδέα αυτή καθεαυτή έχει πλάκα.

Πέρσυ η “αλλαγή” με βρήκε στην Ιερά Οδό παρέα με έναν μόνο αγαπημένο φίλο, ανάμεσα σ’ ένα μπουλούκι από χαπακωμένα τεκνά και με την Miss Kittin να «βαράει» στα decks. Ακούγεται χάλια αλλά παρόλα αυτά δεν μου πήγε άσχημα η περσινή χρονιά.

Φέτος στους Korn, στη Μαλακάσα, σαν την μύγα μεσ' στο γάλα. Ή μάλλον αντίθετα. Φαντάσου μια άσπρη μύγα μέσα σε ένα Μαύρο Γάλα. Η αλλαγή με βρήκε στο αυτοκίνητο επιστρέφοντας προς Αθήνα. Το cd player έπαιζε Coldplay αλλά το ζωντανό mp3 player είχε κολλήσει στους Korn. Μόλις το ρολόϊ έδειξε δώδεκα φοβήθηκα μήπως μεταμορφωθώ σε μαύρη γάτα. Spooky? Είμαι περίεργη να δω τι θα συμβεί φέτος...

Υ.Γ.1: Δεν έχω ούτε ένα δίσκο των Korn (ντροπή!) αλλά ευτυχώς ο πορωμένος συνάδελφός μου Κ. με έπεισε να παρεβρεθώ και όντως άξιζαν τον κόπο τα παλλικάρια.

Υ.Γ.2: Με πήρε τηλέφωνο ο μεσίτης απ’ το LA και μου είπε ότι τίποτα δεν κάνατε με το σπίτι. Kαθάρματα!

Υ.Γ.3: Τουλάχιστον μπορείτε να μου βρείτε μια φουστίτσα Adidas σαν του Jonathan?

Υ.Γ.4: Μπορεί κάποιος να με βοηθήσει με τα τζιτζίκια που έχουν λυσσάξει μεσ’ στο κέντρο της Αθήνας? Θα έρθει ποτέ φθινόπωρο? ΕΛΕΟΣ!