Flashback #4

Μεσημέρι Κυριακής τρεις η ώρα. Ζέστη, ήλιος και τζιτζίκια. Όχι στην παραλία, εδώ στην Αθήνα, στο κέντρο. Στον καναπέ σε κατάσταση αποσύνθεσης (σώμα + μυαλό σε πλήρη αρμονία). Το ραδιόφωνο παίζει ανώδυνη, χαλαρή, αδιάφορη ποπ. Και ξαφνικά ξεκινάει το Forest. Και ξαφνικά ο καναπές γίνεται ηλεκτρική καρέκλα και εγώ αισθάνομαι άβολα λες και το μυαλό μου θα ψηθεί όπου να’ναι. Γιατί το ξέρω καλά, αυτό το γαμημένο τραγούδι κάθε φορά που το ακούω πατάει το ίδιο ακριβώς κουμπί μέσα μου και αρχίζει το flashback.

Οι κοπάνες στο σχολείο που τις περνούσαμε πίνοντας καφέ στο Μουσείο και ψάχνοντας τα πιο σπάνια βινύλια στο Happening, ο Χρήστος Π. μαύρο κοράκι-ρέπλικα του Smith και πρώτος μεγάλος έρωτας χωρίς ανταπόκριση, o Αλέξης Τ. συμμαθητής μου στο φροντιστήριο και το βιβλίο των Joy Division που δανείστηκε και δεν επέστρεψε ποτέ, η Στέλλα Π. που μας απειλούσε καθημερινά ότι θα αυτοκτονήσει, η Βιβή Κ. που κατάπινε τα hypnostedon σαν να ήταν καραμέλες, η μοναξιά στο εφηβικό μου δωμάτιο και η αφίσα της Siouxsie που αυτή τη στιγμή βρίσκεται κάπου στο πατάρι, οι κασέτες που γράφαμε και ανταλάσσαμε, οι καυγάδες με τον πατέρα μου, “Η γοητεία της αμφισβήτησης” στο Β’ πρόγραμμα και οι βαθμοί μου στον έλεγχο που ήταν μια του ύψους μια του βάθους, όπως ήμουν και εγώ τότε. Και μέσα σ’ όλα αυτά ΤΟ ΔΑΣΟΣ. Σκοτεινό καταφύγιο μέσα σ’ ένα walkman που έπαιζε μέρα-νύχτα μέχρι να τελειώσουν οι μπαταρίες. Απομόνωση. Πλήρης.

Μπορεί να ακούγονται γλυκά και νοσταλγικά όλα αυτά, αλλά δεν είναι. Είναι μαύρα και δυσάρεστα σαν ένα κακό όνειρο που όταν ξυπνάς χαίρεσαι που ήταν μόνο όνειρο.

Παρόλα αυτά οι Cure παραμένουν αγαπημένο συγκρότημα και λογικά θα έπρεπε να είμαι στην συναυλία τους αυτή τη στιγμή. Δεν ξέρω τι με έχει ξενερώσει. Η Μαλακάσα? Το ότι τους έχω ξαναδεί? Η διαφήμιση του Costas που παρατάει τις τουρίστριες για να πάει να ακούσει Love Cats? Η θλιβερή γερασμένη όψη του Robert? Το καλοκαίρι? Το ότι οι φίλοι μου δεν τους γουστάρουν πια? Δεν έχει σημασία...

Dear Robert, μάλλον δεν θα σε δω απόψε. Μπορεί να το’χω μετανιώσει αύριο. Παρόλα αυτά να ξέρεις ότι σ’ αγαπάω ακόμα.