Flashback # 2
(photo appears courtesy of Anthony Reynolds)
Περπατούσα πάνω-κάτω στην πλατφόρμα περιμένοντας το τρένο. Ήταν περασμένες 10:30 και τέτοια ώρα τα τρένα πάντα αργούνε.
Μόλις είχα δει την πιο παράξενη ελληνική ταινία (Τεστοστερόνη). Δεν είχα καταλάβει αν μου άρεσε ή όχι (μεταξύ μας, δεν έχω καταλάβει ακόμα).
Περπατούσα πάνω-κάτω στην πλατφόρμα και δεν σκεφτόμουν την ταινία αλλά εσένα. Πάνω στο μεγάλο σύννεφό μου, ταξίδευα πάνω από θάλασσες και βουνά, σου έδινα ένα φιλί στα κλεφτά και μετά γύριζα πίσω. Και τότε το μυαλό μου άρχισε να γεμίζει από λέξεις και, πίστεψέ με, είχε χρόνια να συμβεί αυτό. Και κράτησα τις λέξεις μαζί μου, μέσα στο τρένο και με χαρά τις έφερα σπίτι. Χαρά και άγχος μην τυχόν ξαφνικά το μυαλό γυρίσει πάλι στα δικά του ανόητα και πεζά και χάσει το μικρό παιδικό ποίημα.
Έβαλα τις λέξεις στο χαρτί αλλά δεν άντεξα να περιμένω, τις έβαλα σε e-mail και στις έστειλα. Δεν μου άρεσε πολύ αυτό, θα ήθελα να στις διαβάσω ή να στις γράψω πάνω σε όμορφο χειροποίητο χαρτί και να στις στείλω. Αλλά έπρεπε να φτάσουν σε σένα γρήγορα, να σε χαϊδέψουν, να σε φιλήσουν...
Δεν σου άρεσαν οι λέξεις μου, δεν ήξερες τι να πεις, δεν ήξερες τι να κάνεις, μπερδέυτηκες, φοβήθηκες.
Πάει το σύννεφό μου... Απότομη (προσ)γείωση. Τέρμα τα ταξίδια, προς το παρόν...
You saw the crescent, I saw the whole of the moon.
posted by Rainman at
7/01/2005 03:16:00 AM
5 Comments:
πώς κατάφερες και θυμήθηκες τι σκεφτόσουν στο δρόμο. εγώ δεν μπορώ ποτέ να τα καταφέρω, όταν το κλειδί κάνει κλακ στην πόστα είναι σαν να πατάω delete. (κάποιος πρέπει να βάλει σε τάξη το μυαλό του)
moirasou mazi mas o,ti egrapses, mporei na se katalaboume emeis, mporei na taksidepsoume mazi sou sto sinnefo sou gia ligo
:)
Δεν πιάνει πάντα αλλά συνήθως κάνω αυτό: επαναλαμβάνω τις λέξεις ξανά και ξανά, τις αφήνω να με γεμίσουν μέχρι να βρεθώ κοντά σε χαρτί και μολύβι (που πάντα δεν υπάρχει όταν το θέλω και πάντα όταν το έχω δεν το χρησιμοποιώ). Όσο συμβαίνει αυτό προσπαθώ να μην σκέφτομαι τίποτα άλλο. Τις προάλλες κάπως έτσι παραλίγο να με πατήσει αυτοκίνητο αλλά άξιζε τον κόπο :-)
Δε θα έλεγα ότι έχει νόημα να μοιραστείς με οποιονδήποτε άλλο αυτά που έγραψες στο confessional mail. Δεν ξέρω αν κακώς τα πήρα όλα κυριολεκτικά ή αν χάνω κάποια αλληγορία, αλλά έχω να πω μόνο ότι, μερικές φορές, οι ξαφνικές καταιγίδες, τα μελαγχολικά τραγούδια και οι καταπληκτικές φωτογραφίες των almost famous φίλων μας δεν θέλουν και πολύ για να μας υποβάλουν ένα mood που, καλώς ή κακώς, συνάδει με όλα αυτά. Σαν να ξεκινάμε το μοντάζ της ταινίας μας από το soundtrack και, ακριβώς επειδή το υπογράφουν οι Sigur Ros, επιλέγουμε τις πιο μουντές και σιωπηλές εικόνες, τέτοιες που να κάνουν την Τεστοστερόνη να μοιάζουν με κωμωδία του Mike Myers [παρεμπιπτόντως η Τεστοστερόνη δεν ήταν κακή ταινία – για ελληνική, που σημαίνει ότι ήταν μία… μάλλον κακή ταινία, με απαράδεκτο, σε κάθε περίπτωση, φινάλε…].
Εύχομαι να υπάρξει συνέχεια. Να έρθει και η ανταπόκριση. Και να μην τραβιέσαι γρήγορα έπειτα από τα σκαστά φιλιά. Να μένεις, εκεί απαιτώντας όλο και μεγαλύτερη διάρκεια. Είμαι σίγουρος ότι την αξίζεις…
Νικήτα, δυστυχώς ο Hector έχει δίκιο. Το ποίημά μου είχε συγκεκριμένο παραλήπτη και τώρα έχει κρυφτεί σ' ένα σημειωματάριο. :-(
Hector, κάτι πιο απλό δεν μπορούσες να μου γράψεις? Νιώθω λες και έχω να κάνω με χρησμό της Πυθίας. Με την πρώτη ανάγνωση δεν ήξερα αν έπρεπε να χαμογελάσω ή να τσαντιστώ. Με την δεύτερη ανάγνωση ... έχω να πω τα εξής:
- το post είναι εντελώς κυριολεκτικό, συνήθως γράφω βιωματικά και όχι αλληγορικά (αυτό το κάνει κάποιος φίλος μου, πολύ πετυχημένα, μπορώ να πω, μας έχει μπερδέψει όλους! :))
- αν προσπαθείς με ευγενικό τρόπο να μου πεις ότι παραμυθιάζομαι με τις μουσικές και τις εικόνες και φτιάχνω σενάρια στην ζωή μου, μάλλον με έχεις παρεξηγήσει, πάρτο αλλιώς και θα δεις.
- νόμιζα ότι η διάρκεια και η ανταπόκριση (του έρωτα) είναι ένα αυθόρμητο, μοιραίο πάρε-δώσε και όχι κάτι που απαιτεί κανείς απ' τους άλλους, κάνω λάθος?
Μην μου απαντήσεις με χρησμό, δεν θα αντέξω, θα τις κόψω. :-)
Post a Comment
Subscribe to Post Comments [Atom]
<< Home