Flashback # 1

Απίστευτο timing! Λίγες ώρες μετά από ένα φρικτό, ανιαρό βράδυ με celebrities, wannabe-celebrities, "πλούσιους" και άλλα τέτοια “είδη” βρέθηκα να διαβάζω την ίδια μου την φρίκη στη στήλη του Τσαγκαρουσιάνου.

Το “Yoga Bala” ήταν το δόλωμα και τσίμπησα όπως τσιμπάω πάντα με τον πιο χαζό τρόπο σε οτιδήποτε έχει να κάνει με Ινδία (original ή fake), σαν τουρίστρια, θα μπορούσες να πεις. Επαγγελματικό δείπνο με όλα τα παραπάνω “είδη” και εγώ με διπλή ιδιότητα (κολλητή φίλη μιας celebrity μεσαίου μεγέθους και υπάλληλος της "μουσικής βιομηχανίας", ας πρόσεχα…)

Αφού κατάπια το δόλωμα, μετά ήπια κι ένα μπουκάλι αμίλητο νερό για να ξεχαστώ και να συγχωρέσω στον εαυτό μου το λάθος. Και βέβαια δεν ήταν μόνο το δικό μας τραπέζι … Μια γρήγορη ματιά και ήταν όλοι εκεί: οι πωλήτριες του Κολωνακίου, οι κομμωτές, οι γιάπηδες, τα γκαρσόνια, τα μοντέλα, οι παράγοντες, ο μετρ … Απόγνωση …

Και καθώς το κέφι της παρέας ανέβαινε και η σιωπή μου γινόταν μάλλον εκνευριστική για τους συνδαιτημόνες, θυμήθηκα την πνευματική μου δασκάλα που μας έλεγε πάντα πόσο ανακουφιστικός είναι ο εμετός σε τέτοιες περιπτώσεις: “τα ξερνάς όλα και μετά είσαι σαν καινούριος”. Οι τουαλέτες του Yoga Bala παραείναι χλιδάτες και δεν τα κατάφερα δυστυχώς…

Το Σαββατοκύριακο επέστρεψα με ανακούφιση στους ‘δικούς’ μου. Στα πατζάρια -σκορδαλιά της γιαγιάς μου, στους απένταρους φίλους μου, που ακόμα κι αν είχαν εκατομμύρια δεν θα τα χαράμιζαν στο “Yoga Bala”, στην ινδική “ταβέρνα” της Μενάνδρου με τον σερβιτόρο να σκάει στα γέλια γιατί τα lychees με κάρρυ καίνε απίστευτα, αλλά τα παραγγέλνω πάντα και μετά από δυο μπουκιές βάζω τα κλάμματα.

Θυμάμαι εκείνα τα άρθρα του Αργύρη Ζήλου στον Ήχο που χρειαζόταν να τα διαβάσεις 5 φορές για να καταλάβεις τι έλεγαν. Τις ραδιοφωνικές εκπομπές της Μαλβίνας στην ΕΡΤ με τίτλο “Όσα κερδίζεις από μια χαμένη άνοιξη”, το “Τέταρτο”, το 01… Μου δυσκόλεψαν τη ζωή, δεν λέω, αλλά μου λείπουν ρε γαμώτο…

Όσο περισσότερο με τυφλώνουν τα φλας απ΄τα φωτεινά πασίγνωστα “αστέρια” γύρω μου, τόσο αναζητώ τις εκλείψεις και εκείνες τις κουκίδες που μόλις που διακρίνονται και έχουν πάντα ωραία και σπάνια ονόματα. Αυτοί που συνδύαζαν και τα δύο είναι φαντάσματα του παρελθόντος που με στοιχειώνουν σ’ένα σήμερα δήθεν και μίζερο και όπως και να το κάνεις πονάει αυτό.

Μήπως είναι καιρός να την κάνω για αλλού ?