Cello fingers

Καθώς πίνουμε το ποτό μας με τον ενθουσιασμό των φίλων που έχουν καιρό να τα πουν, ξαφνικά κοιτάζω τα δάχτυλά σου και εκείνη η γνώριμη θλίψη έρχεται σαν κύμα και με μουλιάζει. Η φευγαλέα αίσθηση από εκείνα τα σπάνια πρωινά που ξυπνούσες δίπλα μου. Οι αργές νυσταγμένες κινήσεις σου μέσα στο δωμάτιο... Τα μαλακά σου δάχτυλα που έστριβαν τα πρώτα τσιγάρα της μέρας. Για μια στιγμή αναρωτιέμαι αν ποτέ είχες καταλάβει την αγωνία μου πίσω από το αχνό χαμόγελο, καθώς προσπαθούσα με καφέ και λιχουδιές να καθυστερήσω την εξαφάνισή σου.
Αλλά τελικά δεν έχει σημασία...