Black coffee

Ήταν η τρίτη ή τέταρτη νύχτα που έμενε ξάγρυπνος. Δεν ήταν σίγουρος πια για τον αριθμό των ημερών, το σύνολο των ωρών και την ποσότητα του καφέ που είχε σπαταλήσει. Ένιωθε αναπόσπαστο κομμάτι ενός σκηνικού που είχε καιρό να αλλάξει: το κρεβάτι ακατάστατο, η λάμπα στο κομοδίνο αναμμένη, τα παραθυρόφυλλα κλειστά. Οι τοίχοι, το πάτωμα, όλα γύρω είχαν το ίδιο χρώμα: το σκούρο χρώμα του καφέ που πλησιάζει στο μαύρο. Το ίδιο χρώμα ήταν κι αυτός απλώς δεν μπορούσε κανείς να το δει. Κάτω απ' το χλωμό δέρμα του, το αίμα, οι φλέβες, οι πνεύμονες και τα κόκκαλά του είχαν το σκούρο χρώμα του καφέ.

Περίμενε με ανυπομονυσία την αλλαγή του σκηνικού. Την ώρα που θα έπρεπε να σηκωθεί για να ετοιμαστεί και να ξεκινήσει το μεγάλο ταξίδι. Κάποτε το περίμενε πως και πως, τώρα πια δεν ήταν σίγουρος, αντίθετα φοβόταν πολύ. Και το αστείο ήταν πως δεν φοβόταν πια εκείνη ή τους άλλους, αλλά τον εαυτό του. Ένιωθε πως είχε κουραστεί, πως τίποτα δεν ήταν όπως παλιά και αναρωτιόταν αν θα άλλαζε κάτι. Φαινόταν τόσο μάταιο, ήξερε τόσο καλά το τέλος αυτής της ιστορίας που απορούσε με το μέρος του εαυτού του που επέμενε να ελπίζει πως κάτι θα άλλαζε, κάτι θα ήταν διαφορετικό απ' αυτά που είχε φανταστεί και έτσι η ζωή του θα αποκτούσε νόημα και θα μπορούσε να πει πως κατάφερε κάτι. Ίσως να ένιωθε για λίγο και ευτυχισμένος.

Σε λίγο ξημέρωνε. Ντύθηκε μηχανικά και άρχισε να γεμίζει το σάκο του με τα απαραίτητα. Χαμογέλασε στον εαυτό του στον καθρέφτη και προσπάθησε να τον πείσει πως όλα θα πήγαιναν καλά.

.............................................................................

Δεν ήταν η πρώτη φορά που έφτανε στον τόπο αυτό. Τον ήξερε καλά και τον αγαπούσε, όχι επειδή ήταν η πατρίδα εκείνης αλλά επειδή τον ένιωθε πιο πολύ δική του πατρίδα. Δεν τον βάραινε η μοναξιά του, όπως περίμενε, ένιωθε μόνο την ανωνυμία του, την ασημαντότητα του τόπου του. Ήταν μικρός σε ηλικία, σε μέγεθος και σε σπουδαιότητα. Δεν είχε κανένα ενδιαφέρον να κινήσει, ήταν αμαθής, ή, ακόμα χειρότερα, ημιμαθής και ίσως και να ήταν και πολλά ακόμα πράγματα που δεν τα ήξερε καθόλου. Ήξερε όμως τις σκέψεις και τα συναισθήματά του για εκείνη και τον ανησυχούσε η ανικανότητά του να τα εξηγήσει και να τους επιβληθεί.

Οι ώρες περνούσαν πιο γρήγορα τώρα που ήταν αναγκασμένος να κάνει πράγματα. Ο έλεχγος διαβατηρίων και οι ατέλειωτοι τεράστιοι διάδρομοι του αεροδρομίου, οι σύντομοι διάλογοι με τις αεροσυνοδούς

Tea or coffee?

Coffee please.

Ήταν στιγμές που ένιωθε πως ήθελε να φωνάξει βοήθεια, να σωθεί απ' τον ίδιο του τον εαυτό. Σκεφτόταν τα όριά του, δεν αναγνώριζε πια τον εαυτό του και έβλεπε καθαρά το σκοινί που είχε τεντώσει. Πάνω σ' αυτό έπρεπε τώρα να περπατήσει, δεν μπορούσε να γυρίσει πίσω και περισσότερο απ' το να πέσει φοβόταν τι θα αντίκρυζε φτάνοντας στο τέλος του, στην απέναντη όχθη.

Το ταξί έμοιαζε με καταφύγιο, ένας μικρός κλειστός χώρος, ένας αμίλητος οδηγός. Ησυχία και ανακούφιση μετά από τόσες ώρες που ήταν εκτεθιμένος στο πλήθος. Ήταν όλοι τους ξένοι αλλά είχε την αίσθηση ότι ήταν εχθρικοί, ίσως επειδή δεν άντεχε να ακούει τις φωνές και τους θορύβους τους. Οι εικόνες της αγαπημένης πόλης που έτρεχαν έξω απ' τα παράθυρα του αυτοκινήτου δεν κατάφερναν να του τραβήξουν την προσοχή και τα μαύρα του γυαλιά τον προστάτευαν περισσότερο από κάθε είδους έκπληξη παρά απ' τον ανύπαρκτο ήλιο.

Μπορείς στ' αλήθεια να τρελαθείς όταν προσπαθείς να σκεφτείς τρόπους για ν' αλλάξεις αυτό που ξέρεις πως δεν αλλάζει. Προσπάθησε να βάλει σε μια τάξη τις σκέψεις του. Τι μπορεί κανείς να πει μέσα σε μία ώρα σε κάποιον που αντικρύζει για πρώτη φορά και που δεν πρόκειται να ξαναδει ποτέ; Κι αυτό το "δεν πρόκειται να ξαναδεί ποτέ" πόσο οριστικό είναι; τι θα πει; τι νόημα έχει; Πού είναι όλα αυτά που λένε, πως η αγάπη όλα τα υπερβαίνει, πως όταν θέλεις κάτι πολύ πάντα γίνεται... Και τι είναι αυτό που θα ήθελε πιο πολύ από οτιδήποτε στον κόσμο;