Daffodils

Επιρρεασμένη από μια ραδιοφωνική εκπομπή και προσπαθώντας να διατηρήσω κάτι από την ατμόσφαιρα της χθεσινοβραδινής παρέας, ξεκίνησα πρωί Σαββάτου με Ντισκολάτα στο cd player και περιμένοντας να κρυώσει λίγο ο καφές, άνοιξα το μικρό πακέτο που μου εμπιστεύτηκε ο Χ., με τις Α4 του αδημοσίευτου ακόμα βιβλίου του. Κάτι η μουσική, κάτι αυτά που διάβασα, άρχισα να συννεφιάζω και προς μεγάλη μου έκπληξη, άρχισε να συννεφιάζει και ο καταγάλανος ουρανός έξω. Πάτησα pause, πάρτο αλλιώς, μου είπα, γιατί έρχεται και τριήμερο. Ντύθηκα και βγήκα στο δρόμο. Το σουπερμάρκετ και η λαϊκή μου φάνηκαν καλές περιπτώσεις για να αλλάξω παραστάσεις.

Η πρώτη στάση στη λαϊκή είναι πάντα ο ανθοπώλης. Προτιμώ τη λέξη daffodil από τη λέξη ασφόδελος ή νάρκισσος. Έχει έναν ήχο εντελώς μουσικό που, κατά τη γνώμη μου, ταιριάζει καλύτερα στην κίτρινη τελειότητά του. Είναι τα αγαπημένα μου λουλούδια και τώρα είναι η εποχή τους. Καθώς θαυμάζω τα χρώματα των πάγκων του και εκείνος τυλίγει το εύθραυστο ματσάκι, μονολογεί:

- Αυτά τον έφαγαν τον Παύλο.

- Πώς είπατε?

- Δεν ξέρεις εσύ, είσαι μικρή, δεν τα έχεις προλάβει αυτά.

- Επειδή είναι τα αγαπημένα μου λουλούδια θέλετε να μου εξηγήσετε?

- Αυτά τα λουλούδια λέγονται κλέλιες, υπήρχε ένα σήριαλ που ο Κατρανίδης γκρεμοτσακίστηκε για να τα κόψει επειδή τα ζήταγε το κορίτσι.

- Α, καλέ, λέτε αυτό με τη Νόρα Βαλσάμη, το έχω δει, το ξέρω. Δεν είμαι και τόσο μικρή... Μα αυτά ήταν κρινάκια, φρέζες ή μήπως κυκλάμινα? Τουλάχιστον έτσι τα θυμάμαι εγώ στην TV.

- Λάθος κάνεις, τέτοια ήτανε, γι’ αυτό και έχουν πάρει το όνομα της λεγάμενης.

Σκέφτηκα ότι δεν μ’ αρέσει καθόλου το όνομα κλέλιες, αλλά δεν είχε νόημα να το συζητήσουμε κι άλλο. Χαμογελάσαμε και τον άφησα να εξυπηρετήσει την επόμενη κυρία που διάλεγε ανεμώνες...