Τόσο πολύ νερό τόσο κοντά στο σπίτι

Τον Raymond Carver τον έχω αγαπήσει ως ποιητή και μέχρι πρόσφατα δεν ήξερα ότι έχει γράψει και διηγήματα. Έπινα το ποτό μου στο φουαγιέ του Αμόρε μαζί με τον Ι., ανυποψίαστη για το τι θα δω στον εξώστη. Και τώρα που το σκέφτομαι πιο ψύχραιμα, δεν ξέρω γιατί με ζόρισε τόσο πολύ το συγκεκριμένο έργο. Έχω δει άλλα πιο δύσκολα και στενάχωρα... Αλλά αυτό με έκανε να θέλω να το βάλω στα πόδια. Να νιώθω ότι θα σκάσω από έλλειψη οξυγόνου. Έπιασα τον εαυτό μου να έχει συμπτώματα αναφυλαξίας και κάποια στιγμή ήμουν σίγουρη ότι πονούσαν τα νύχια του αριστερού μου χεριού, λες και μόλις τα είχα μπήξει μέσα σε βράχο. Σε κάποια φάση ένιωσα τον εκνευρισμό που νιώθω συνήθως στις ταινίες του Triers, αλλά τίποτα απ' τις ατάκες του Carver δεν θυμίζει τον άρρωστο ψυχολογικό πόλεμο του Triers.

Προσπαθώντας να καταλάβω τι ήταν αυτό που μου συνέβει ανέτρεξα στο πρόγραμμα της παράστασης: "Ποιές είναι αυτές οι απροσδόκητες σκιές που αλλοιώνουν το φωτισμό στις σχέσεις μεταξύ αντρών και γυναικών, γιατί συχνά κάνουμε πράγματα στα οποία δίνουμε μεγάλη σπουδαιότητα και αξία, γιατί αδυνατούμε να κουμαντάρουμε τον εσωτερικό μας κόσμο; Κάθε αράδα στα πολύτιμα διηγήματα του Κάρβερ είναι κι από μια μικρή καταστροφή - όμως, βγαίνεις αναγεννημένος μέσα απ' όλο αυτό το μακελειό, αγαπώντας τη ζωή, αγαπώντας τα μικρά παρεξηγημένα πράγματα, προσπαθώντας να κάνεις τον εαυτό σου καλύτερο και τους άλλους να νιώθουν καλύτερα γύρω σου."

Δεν ξέρω αν έφταιγε η διασκευή των διηγημάτων για τη συγκεκριμένη παράσταση, αλλά ενώ ένιωσα την καταστροφή και έζησα το "μακελειό" σε κάθε ατάκα, δεν βρήκα ούτε για μια στιγμή φως, ελπίδα, αναγέννηση σ' αυτό που διαδραματιζόταν μπροστά μου. Ένιωσα ότι κανείς απ' τους ήρωες (και μαζί τους κι εγώ) δεν θα τα καταφέρει και ήταν τόσο βαρύ και αγχωτικό αυτό το συναίσθημα. Κατεβαίνοντας τα σκαλιά του εξώστη, μας μοίρασαν μια φωτοτυπία με το παρακάτω ποίημα του Carver και μάλλον αυτό ήταν το μόνο αισιόδοξο μήνυμα της βραδιάς...

Όπου το Νερό Βρίσκει κι Άλλο Νερό

Αγαπώ τα μικρά ποτάμια και τη μουσική τους.

Και τα ρυάκια που ρέουν σε ξέφωτα και σε λιβάδια, πριν

βρουν την ευκαιρία να γίνουνε μικρά ποτάμια.

Ίσως και να τ' αγαπώ κυρίως

για τη μυστικότητά τους. Σχεδόν ξεχνώ

να πω κάτι για την πηγή!

Τι πιο όμορφο από μια πηγή;

Μα και τα μεγάλα ρέματα τα 'χω στην καρδιά μου.

Και τους τόπους επίσης όπου τα ρέματα χύνονται στους ποταμούς.

Τα ορθάνοιχτα στόματα των ποταμών στο σημείο όπου φτάνουνε τη θάλασσα.

Τους τόπους όπου το νερό βρίσκει

κι άλλο νερό. Αυτοί οι τόποι μες στο μυαλό φαίνονται

σαν άγιοι τόποι.

Ετούτα όμως τα ποτάμια των ακτών!

Τα αγαπώ έτσι όπως κάποιοι άλλοι αγαπούνε άλογα

Ή πανέμορφες γυναίκες. Εγώ παθαίνω κάτι

μ' αυτό το κρύο, το βιαστικό νερό.

Και μόνο που το κοιτάζω, το αίμα μου ρέει πιο έντονα

Το δέρμα μου ανατριχιάζει. Θα μπορούσα να μένω έτσι

να κοιτάζω τούτα τα ποτάμια με τις ώρες.

Κανένα όμοιο με τ' άλλα.

Σήμερα είμαι 45 χρονώ.

Ποιος θα με πίστευε αν έλεγα

Πως υπήρξα κάποτε 35;

Άδεια η καρδιά μου και στεγνή στα 35!

Πέντε χρόνια ακόμα έπρεπε να κυλήσουν

Προτού να αρχίσει ν' αναβλύζει πάλι.

Θα πάρω όσο χρόνο μ' αρέσει σήμερα το απόγευμα

Προτού να εγκαταλείψω το πόστο μου πλάι σ' αυτό το ποτάμι.

Μ' ευχαριστεί πολύ ν' αγαπώ τα ποτάμια.

Να τ' αγαπώ ίσαμε πίσω

Ίσαμε τις πηγές τους.

Να αγαπώ ό,τι με μεγαλώνει.