Sunday bloody Sunday

Σταθμός Υπεραστικών Λεωφορείων Κηφισού. Πριν από τρία χρόνια περίπου μου υποσχέθηκα ότι δεν θα ξαναπατήσω το πόδι μου εδώ, ακόμα κι αν χρειαστεί να ταξιδέψω. Με τον ίδιο τρόπο δήλωσα, περίπου την ίδια εποχή, ότι δεν θέλω αποχαιρετισμούς σε αεροδρόμια, λιμάνια και σταθμούς τρένων. Mόνο καλωσορίσματα. Για τρία χρόνια καλά τα κατάφερα και όλοι οι άμεσα εμπλεκόμενοι έχουν δείξει κατανόηση. Σήμερα δεν ξέρω γιατί ξαναήρθα εδώ. Δεν ξέρω γιατί σε άφησα να προσθέσεις σ’ όλη την ομορφιά που ζήσαμε μέχρι τώρα την ανάμνηση ενός χώρου που μου θυμίζει μόνο δυσάρεστα. Ή μάλλον ξέρω. Γιατί δεν είχα εναλλακτική και γιατί νομίζω ότι είμαι δυνατή και τα καταφέρνω πάντα. Ασκήσεις θάρρους Νο ...(φαντάσου κάτι σε τετραψήφιο). Άραγε ο Σταθμός Κηφισού πονάει το ίδιο μετά από 3 χρόνια? Ακόμα κι αν έχουν αλλάξει τα πρόσωπα και οι καταστάσεις? Curiosity killed the cat. Γιατί έπρεπε να το διαπιστώσω? Γιατί σου λέω πάντα ναι? (ξέρω είναι και δική σου απορία αυτό).

Την εποχή που καταγράφαμε τον μικρόκοσμό μας στα λευκώματα, πάνω στις σχολικές υφασμάτινες τσάντες και στα θρανία, φοριόταν πολύ η ατάκα: “Αν αγαπάς κάτι άστο να φύγει, αν επιστρέψει σε σένα είναι δικό σου, αν όχι δεν ήταν ποτέ” (ή κάπως έτσι τελοσπάντων). Τη σιχαίνομαι αυτή τη φράση. Πάντα ήταν το χειρότερό μου και ως άποψη και ως drama και γιατί μου θυμίζει κάτι συμαθητριές μου, ρομαντικές μέχρι αηδείας (και γω είμαι, αλλά όχι και έτσι) και τις ζωγραφισμένες καρδούλες με τα βελάκια, σε μια εποχή που ζωγράφιζα το λογότυπο των Cure και το πολύ-πολύ να έγραφα κανένα ΠΑΟΚ ή κανένα στιχάκι του Morrissey. Σήμερα θυμήθηκα αυτή τη φράση με αφορμή τον τίτλο ενός βιβλίου με σχετική αφιέρωση στην πρώτη σελίδα και συνειδητοποίησα ότι τον τελευταίο καιρό έχω κουραστεί να αποχαιρετάω αυτούς που αγαπάω και να γίνομαι αποδέκτης μιας ελευθερίας που μου χαρίζεται απλόχερα αλλά που μάλλον δεν θέλω να πάρω. Δεν την θέλω την ελευθερία που μου δίνεις, a state of emergency that’s where I want to be, μπορώ? Ερωτευμένος και ελεύθερος δεν γίνεται. Αλλά νομίζω πως είναι απ' τις λίγες περιπτώσεις που η μη ελευθερία αξίζει τον κόπο.

Τελικά το έχω παρατηρήσει τα χειρότερα συμβαίνουν Κυριακή. Τα πιο δυσάρεστα, τα πιο στενάχωρα, τα πιο ψυχοπλακωτικά. Και όταν συμπίπτει πανσέληνος καλύτερα να μετακομίζω σε άλλο πλανήτη για το ΣΚ.

Υ.Γ.1: Τα τζιτζίκια επέστρεψαν και σαν να μην έφτανε αυτό, έφεραν μαζί τους και τα κουνούπια!

Υ.Γ.2: Στείλε κανένα σύννεφο προς τα δω, μην τα κρατάς όλα για τον εαυτό σου.