Μόνη στους Mono

Ο Λ. δεν μπορούσε, ο Α. μάλλον δεν το έμαθε ποτέ και εσύ, ειδικά σήμερα που θα έπρεπε να είμαστε μαζί, είσαι μακριά. Στο δεύτερο κομμάτι με πιάνει παράπονο. Τέτοιες συναυλίες απαγορεύεται να τις βλέπεις μόνος σου, γιατί την ώρα που ξεκινάει το ταξίδι θέλεις κάποιον για παρέα, να κουνάτε μαζί ρυθμικά το κεφάλι, να σου κρατάει τη μπύρα την ώρα που τραβάς φωτογραφίες, αλλά κυρίως να μοιράζεσαι αυτή τη χαμογελαστή χαζομάρα του μετά: «αλήθεια το ζήσαμε αυτό?». Οι Mono live είναι κάτι από «Τίγρης και Δράκος», ξεφεύγουν απ’ το έδαφος και πετάνε πάνω απ' τα κεφάλια μας. Κιθάρες, μπάσο, ντραμς, ίπτανται κι αυτά; ειδικά οι κιθάρες, νομίζεις ότι κάπου στο πίσω μέρος τους έχουν κρυμμένα μικρά φτεράκια. Πέφτουν οι τοίχοι και το ταβάνι και αρχίζουμε να ταξιδεύουμε, άλλοτε με πλοίο, άλλοτε με τρένο, περνάμε βουνά, ποτάμια και πόλεις, κάποια στιγμή δεν χρειάζεται μέσο, απλώς πετάμε. Και όλα είναι απέραντα και πολύχρωμα και μαγικά και ξαφνικά υπάρχει άπλα μέσα στο κατάμεστο κλειστοφοβικό υπόγειο και ο ήχος (ο γνωστός κακός ήχος του Αν) είναι τέλεια κρυστάλλινος.