Όσα Κερδίζεις Από Μια Χαμένη Άνοιξη

Από τότε που έφυγες, σε θυμάμαι πάντα την άνοιξη. Ήταν η μοναδική φορά που μιλήσαμε στο τηλέφωνο, θυμάσαι; Έτρεμαν τα πόδια μου. Ήσουν σπίτι κρυωμένη. Δεν ήθελα να σε ενοχλήσω. Εκείνη η κυρία στο περιοδικό, επέμενε “Μίλησα μαζί της και μου είπε να την καλέσετε στο σπίτι για να συνεννοηθείτε απευθείας”. Ήθελα να δανειστώ τον τίτλο της εκπομπής σου για ένα "παιδικό" μου άρθρο με θέμα τον Morrissey, σε ποπ μουσικό περιοδικό. Ήθελα να ζητήσω την άδειά σου. Απόρησες, συνήθως σου έκλεβαν τις λέξεις χωρίς να σε ρωτήσουν. Δεν με ήξερες αλλά με ήξερες κιόλας. Ήμουν το τρελοκόριτσο που σου έστελνε ρομαντικά γράμματα θαυμασμού σε μαβιά χειροποίητα επιστολόχαρτα. Πίστευα ότι μια μέρα θα σε συναντούσα τυχαία στο μπαρ του Ρόδον και θα πίναμε ένα ποτό μαζί, ενώ ο Cave θα τραγουδούσε τον χαμένο του έρωτα. Αισθανόμουν πολύ μικρή για να σου ζητήσω να γίνεις φίλη μου. Σε ένιωθα πιο πολύ δασκάλα μου τότε. Θα θυμάμαι πάντα το γέλιο σου στο τηλέφωνο και τη συμβουλή σου. “Να την προσέχεις την άνοιξη, κοριτσάκι. Είναι ύπουλο πράγμα”. Ξαναδιαβάζω τα γραπτά σου. Τώρα τα καταλαβαίνω αλλιώς. Τώρα πια έχω σχεδόν ενηλικιωθεί, τώρα θα μπορούσαμε να είμαστε φίλες. Αλλά εσύ βρίσκεσαι αλλού, σε άλλη χώρα, σε άλλο σώμα. ‘Ομως ξέρω ότι υπάρχεις και ότι μια μέρα θα σε ξαναδώ. Γι’ αυτό και δεν έκλαψα για σένα, γι’ αυτό και δεν σου έφερα λουλούδια.
Απλώς σε σκέφτομαι περισσότερο την άνοιξη και μου λείπεις.