Coup de coeur

Ανεβαίνεις τη Σόλωνος και απορείς. Πως την άντεχες τη λιακάδα τόσες μέρες που έλειπες και τώρα όλα σου φταίνε; Δεν ταιριάζει η άνοιξη σ’ αυτή την πόλη. Ίσως παλιά που ήταν αλλιώς, πιο απέριττη και γήινη. Ναι, σίγουρα τότε οι γαλανοί ουρανοί και ο ήλιος ήταν απόλυτα ταιριαστά με τα ολόλευκα μάρμαρα και τα λιόδεντρα. Αυτό το τσιμέντο μόνο με βροχή ταιριάζει και νύχτα γι’ αυτό σ’ ενοχλεί όταν μεγαλώνει η μέρα. Γι’ αυτό νιώθεις καλύτερα όταν νυχτώνει παρόλο που δεν είσαι νυχτολούλουδο.
Μιλάς με τους φίλους σου στο τηλέφωνο. Σε πεθύμησαν. Άλλαξε η φωνή σου, σου λένε οι μουσικοί. Θέλεις κόσμο και φασαρία και μετά ένα μέρος για να κρυφτείς. Εκεί που χαμογελάς χωρίς λόγο, ξαφνικά πέφτεις σε κάτι τεράστιες λακούβες μελαγχολίας και σκοτεινιάζεις. Πάνω-κάτω σαν ασανσέρ. Ξέρεις τι φταίει αλλά τίποτα δεν μπορείς να κάνεις. Έχεις ξεχάσει το μυαλό σου στον κήπο, παρέα με τις πασχαλίτσες που ζευγαρώνουν πάνω σε όλα τα λουλούδια. Το λιγοστό που σου έχει απομείνει μιλάει γαλλικά και εσύ μπερδεύεσαι ακόμα περισσότερο.

Nos histoires
Nous séparent
Je regrette ce temps qui passe
C'est comme ça du soir au matin
Y penser n'y changera rien
Chaque jour se ressemble
A s'imaginer ensemble
On se manque et l'on se retient
L'avenir semble si lointain
Tant d'espace
Nous sépare

Un jour comme les autres