Dead Poet Society

Τον Λαπαθιώτη τον ερωτεύτηκα στο γυμνάσιο. Τότε γνώριζα πολύ λίγα βιογραφικά στοιχεία (τα ναρκωτικά, η αγάπη του για τον Oscar Wilde και η ομοφιλοφυλία του ήταν απ’ αυτά που μας κρύβανε στο σχολείο) αλλά μου έφτανε αυτός ο ρομαντικός αέρας που φύσαγε μέσα απ’ τις λέξεις του, αυτός ο λυρισμός σφιχτά αγκαλιασμένος με την απαισιοδοξία. Η μαγεία της ποίησης μπορεί να σε κάνει να ερωτευτείς έναν άγνωστο άνθρωπο κι ας είναι πια νεκρός, ειδικά όταν βρίσκεσαι στην εφηβεία. Επίσης υπάρχει πάντα αυτή η κρυφή γοητεία που ασκούν οι αυτόχειρες στους ζωντανούς, ειδικά όταν οι πρώτοι είναι καλλιτέχνες. Μεγαλώνοντας καταπιάστηκα με τους Άγγλους Ρομαντικούς και τον ξέχασα. Που και που σκόνταφτα επάνω του και παρόλο που πιστεύω πως δεν του αφιέρωσα ποτέ την προσεκτική μελέτη που του αξίζει, κατά καιρούς έχω νιώσει τους στίχους του βαθιά μέσα μου και έχω υποβάλει σιωπηλά τα σέβη μου στο μεγαλείο της πονεμένης ψυχής του.

Εδώ και 2-3 μέρες έψαχνα παρέα για να δω την παράσταση «Καρδιά Με Κόκκαλα» στο διατηρητέο σπίτι του, εκεί που έζησε, εκεί που πέθανε, στα Εξάρχεια. Άλλοι δεν μπορούσαν κι άλλοι φοβήθηκαν το ψυχοπλάκωμα (δεν φημίζομαι για τις χαρούμενες επιλογές μου). Τελικά απόψε είμαστε 2 οι τυχεροί. Κανείς δεν μπορεί να πιστέψει τι έχασε κι εγώ δυσκολεύομαι να περιγράψω αυτό που είδα. Δεν μου αρέσουν τα στοιχειωμένα σπίτια, αλλά ευχαρίστως θα έμενα σ’ αυτό μαζί με το φάντασμα του Ναπολέοντα να τριγυρίζει στα δωμάτια. Τα ποιήματα, η πολυτάραχη ζωή του, ο επαναστατικός του χαρακτήρας, η μουσική, ο Αννίβας, τα δέντρα, οι πέτρες, το πηγάδι, η αίσθηση της παλιάς Αθήνας. Η σκάλα, ως αρχιτεκτονικό και σκηνοθετικό «εργαλείο» και ως σύμβολο. Και κυρίως το χιούμορ, η εφευρετικότητα και η αγάπη της θεατρικής ομάδας «Όχι Παίζουμε» για τον Λαπαθιώτη. Μια γυναίκα μπορεί να ερμηνεύσει με τόση δύναμη την προσωπικότητα του Ποιητή. Και μια ζωή μπορεί να γίνει παιχνίδι με πολλά σκαλοπάτια, αριθμούς και τραπουλόχαρτα. Είμαστε όλοι πιόνια τελικά? Δεν είμαι σίγουρη, αλλά καμιά φορά ο χαμένος τα παίρνει όλα.

Με υπερβάλλοντα ενθουσιασμό αποφάσισα να ψάξω τα ποιήματά του τις επομένες μέρες…Kλείνω μ’ αυτό το αγαπημένο τετράστιχο (από τον Πόθο) και θα επανέλθω σε κάποιο μελλοντικό post.

Βαθύ χινόπωρο γοερό, πόσον καιρό σε καρτερώ,

με τις πλατιές, βαριές σου στάλες~

των φύλλων άραχλοι χαμοί, των δειλινών αργοί καημοί,

που με μεθούσατε τις προάλλες...