Love In The Time Of Science

(photo by Mei )

Σ’ερωτεύτηκα έτσι άξαφνα όπως ανθίζουν τα λουλούδια. Όπως εκείνος ο κάκτος που μας χάρισε το μοναδικό τεράστιο λευκό κρίνο του, ενώ καθόμαστε μέσα στο σκοτάδι και συζητούσαμε ένα βράδυ στον κήπο στην Αίγινα. Το πρωί περιμέναμε με λαχτάρα να τον ξαναδούμε κάτω από το φως της ημέρας αλλά είχε μαραθεί.

Μας βοήθησαν η μουσική, οι λέξεις, τα κοινά τοπία του μυαλού μας για να έρθουμε κοντά και να νομίσουμε για λίγο ότι είμαστε αδελφές ψυχές. Τα σώματά μας ταίριαξαν όπως τα δυο τελευταία κομμάτια ενός παζλ που φτιάχναμε εδώ και χρόνια. Και οι σκέψεις μας παραδόθηκαν χωρίς όρους μέσα σε ένα ζαλιστικό χορό ματιών και δακτύλων.

Σε αποχωρίστηκα ξαφνικά όπως αποχωρίζονται οι ζωντανοί τους νεκρούς και καμιά λογική (δική σου ή δική μου) δεν μου εξήγησε ποτέ το γιατί και το πρέπει. Αντίκρισες το γυμνό δάσος μετά τη φωτιά και νόμισες πως μπορείς να ελπίζεις πως όλα θα πάνε καλά και τα δέντρα θα υψωθούν ξανά ως δια μαγείας. Παραδόθηκα σε ένα κύμα θυμού και υποσχέθηκα στον εαυτό μου να σου αποδείξω το λάθος σου. Αργότερα ένιωσα πως τίποτα δεν ήθελα να σου αποδείξω, αλλά απλώς να κρυφτώ σε μια γωνιά και να επουλώσω τις πληγές που μου άνοιξες. Σαν ζώο, χωρίς εξηγήσεις και πολιτισμένες συμπεριφορές. Κρύφτηκα στο πιο σκοτεινό μέρος του κοχυλιού μου. Εκεί που όλα είναι σκοτεινά και βουβά.

Πέρασε καιρός. Όχι πολύς... Και τώρα με έκπληξη συνειδητοποιώ ότι ενώ εσύ δεν είσαι πια εδώ, τα λουλούδια ανθίζουν ξανά.