Music non-stop

Πριν από λίγες μέρες ο Ν. μου είπε ότι πρέπει να κάνω αποτοξίνωση από τη μουσική. Να μην ακούσω μουσική για μια βδομάδα, αν όχι στη δουλειά (που μάλλον είναι αναπόφευκτο) τουλάχιστον στο σπίτι και στο δρόμο. Να αφουγκραστώ τους ήχους του σπιτιού και της πόλης. Τους σωλήνες, το ψυγείο, την κεραία απέναντι, την ησυχία. Και μετά να επιστρέψω στη μουσική με νέα αυτιά. Αλλιώς.

Ούτε μια μέρα δεν άντεξα...

Ίσως να μπορούσα να αντέξω τους ήχους μιας ενδιαφέρουσας υπαίθρου, αλλά μάλλον όχι της πόλης... Τουλάχιστον όχι τώρα. Δεν είμαι σίγουρη, αναρωτιέμαι... Τι σκατά παιδί της πόλης νομίζω ότι είμαι? Ή μήπως βρίσκομαι σε λάθος πόλη? Σε λάθος γραφείο? Σε λάθος σπίτι? Σε λάθος ζωή? Ο φλύαρος διάλογος της κυρίας δίπλα μου στο μετρό, τα αυτοκίνητα και τα μηχανάκια, τα λαϊκά απ’ το διπλανό γραφείο, η ανάσα του σκύλου μου που ζεσταίνεται, η εκκωφαντική σιωπή του σπιτιού ξημερώματα καθημερινής.

Ούτε μία μέρα δεν άντεξα...

Και επέστρεψα στα σκληρά. Ούτε Isobel Campbell, ούτε Nouvelle Vague για ανάλαφρο πρωϊνό στο discman. Editors με μπουνιές στο στομάχι. Έτσι για να νιώθω ότι κάποιος συμπάσχει μαζί μου καθώς διασχίζω την Ακαδημίας με φόρα. Γιατί πάλι έχω αργήσει στη δουλειά, γιατί αυτός ο καιρός με ακυρώνει, με αποσυντονίζει, γιατί τα πόδια δεν έχουν συνηθίσει ακόμα την καθημερινή έκθεση στον ήλιο και το καυσαέριο, γιατί η αχίλλειος φτέρνα μου έχει τραυματιστεί. You don’t need this disease, not right now.*

*από το Bullets των Editors.