My Beautiful Laundrette

Το μυαλό μου μοιάζει με πλυντήριο ρούχων.

Είναι όλα ανάκατα εκεί, όμορφα, άσχημα, παλιά, πιο καινούρια, λιγότερο ή περισσότερο βρώμικα, πολύχρωμα, λευκά και μαύρα. Χορεύουνε σε ατέλειωτους κυκλικούς ρυθμούς χωρίς σταματημό άλλες φορές στριμωγμένα άλλοτε πάλι με άπλα. Συχνά τα χρώματά τους ξεβάφουν και η σύγχιση γίνεται ακόμα μεγαλύτερη.

Το πρόβλημα είναι ότι ποτέ δεν τα βλέπει η αιώνια λιακάδα ενός πεντακάθαρου μυαλού.

Παραμένουν εκεί νωπά, τσαλακωμένα, ελπίζοντας κάθε φορά το μαλακτικό να έχει ενδιαφέρουσα μυρωδιά και κάποια στιγμή να τα καταφέρουν να φτάσουν μέχρι το σκοινί της απλώστρας.