Outro

Γιατρέ, πονάει το δοντάκι μου. Αμ, έλα που δεν πονάει. Παρόλα αυτά εγώ είμαι εδώ πιστή στο ραντεβού των οδοντιατρικών εργασιών που μοιάζουν με έργο πολυδάπανο και χρονοβόρο (κάτι σαν το Αττικό Mετρό).

Δεν φοβάμαι τους οδοντίατρους (ούτε τα αεροπλάνα!), ποτέ δεν τους φοβήθηκα ως ενηλίκη - αντίθετα τα παιδικά σφραγίσματα, μου έχουν αφήσει μνήμες εγχείρησης ανοιχτής καρδιάς! Κάθομαι ήρεμη στην αναπαυτική ξαπλώστρα, ακούμε lounge μουσικούλες, το πανέμορφο ασπροντυμένο κορίτσι μου χαμογελάει κρατώντας λευκά μπαλάκια από βαμβάκι και αν ο doctor δεν πάλευε με τον φρονιμίτη μου, ορκίζομαι ότι θα ήμουν έτοιμη να παραγγείλω ένα mohito.

Καλέ μου φρονιμίτη, τι άδοξο τέλος! Ήρθε η ώρα να θυσιαστείς και ούτε μια στάλα σοφίας δεν πρόσθεσες στην κοριτσίστικη ανωριμότητά μου («μεγάλωσες και μυαλό δεν έβαλες»). Άλλος ένας έχει μείνει, προς το παρόν κοιμάται μέσα στο ούλο μου. Η τελευταία μου ελπίδα να ενηλικιωθώ. Καθώς τραβάει και ξανατραβάει, εικόνες από το Old Boy μου ’ρχονται στο μυαλό. Έχει μια βία αυτό το ξερίζωμα, ακόμα κι όταν το κάνεις οικειοθελώς, για το καλό σου. Λες και το δόντι συνδέεται κατευθείαν με την καρδιά σου με λεπτά κόκκινα νήματα σαν κι αυτά που έχουμε δει σε κάτι εικόνες παλιών βιβλίων ανθρωπολογίας.

Απίστευτο κι όμως αληθινό: οι ρίζες του φρονιμίτη μου ενώνονται με μια κύστη σε σχήμα καρδιάς. Μου δείχνει το ματωμένο δόντι και το κοιτάει κι εκείνος με απορία. Δεν έχει ξαναδεί τέτοιο πράγμα λέει. Προσπαθώ να δείξω λίγο ενδιαφέρον αλλά.. .Με το νεκρό δόντι θα ασχολούμαστε τώρα? Δύσκολο να σκεφτώ κάτι που να μην σε περιέχει, σε κουβαλάω μαζί μου στο γραφείο, στον οδοντίατρο, αλλά κυρίως στο σπίτι, στο "νησί", εκεί που έχει μείνει κάτι από τη μυρωδιά σου και τίποτα άλλο δεν αποσπά την προσοχή μου. Αυτή η σκέψη σου ώρες-ώρες με μαυρίζει και με βαραίνει, αλλά τις περισσότερες είναι ελαφριά και αέρινη σαν μουσική.

Γιατρέ, πονάει το δοντάκι μου...