The Importance Of Being A Morrissey Fan

Ανακάλυψα τους Smiths στα 13 μου. Νιώθω τυχερή που τους είχα παρέα στην εφηβεία παρόλο που δεν κατάφερα ποτέ να τους δω live. Μεγάλη ανακούφιση να γυρνάς σπίτι μετά από σχολείο και φροντιστήρια και να κρύβεσαι σ’ ένα λιβάδι από γλαδιόλες. Η μικρή Αγγλία που πάντα κουβάλαγα μέσα μου ξύπνησε και βρήκε το σύγχρονο ποιητή της. Μαζί ανακαλύψαμε τον Oscar Wilde, τo ανεκπλήρωτο του έρωτα, τη γλυκόπικρη γεύση της μοναξιάς και την φρίκη της σύγχρονης καθημερινότητας, μαζί θρηνήσαμε τη χαμένη αθωότητά μας. Μετά τη διάλυση των Smiths τον αγάπησα ακόμα περισσότερο. H εύθραυστη εικόνα του μοναχικού ρομαντικού επαναστάτη με οδήγησε, μαζί με μερικά εκατομμύρια ανθρώπους από όλο τον κόσμο, σε μια σχέση τόσο προσωπική, όπου ο super star καταφέρνει να είναι ο κολλητός σου φίλος, αυτός που καταγράφει όλα σου τα συναισθήματα και τις ανησυχίες και φροντίζει να είναι πάντα εκεί με δίσκους που σε κάνουν να νιώθεις τυχερός και περήφανος συγχρόνως.

Το καλοκαίρι του 1992 συνάντησα τον Morrissey για πρώτη φορά στο Παρίσι. Εκείνος ήταν τότε τριάντα και κάτι και εγώ 22. Ο Morrissey με σάρκα και οστά είναι ιδιοφυής, ευγενικός, απόμακρος, τρυφερός, γοητευτικός. Ανταλλάξαμε ερωτήσεις & απαντήσεις, μαύρα αστεία, μεγάλα μυστικά και μια τεράστια αγκαλιά που ακόμα θυμάμαι και ανατριχιάζω. Ένας θεός ξέρει πως κατάφερα να μην πάθω ατύχημα τις επόμενες 24 ώρες που κυκλοφορούσα σαν χαμένη σε άγνωστους δρόμους, προσπαθώντας να συνειδητοποιήσω ότι κατάφερα να τον γνωρίσω και ότι κατά πάσα πιθανότητα δεν θα τον ξαναέβλεπα ποτέ. Και σαν να μην έφτανε αυτό, επιστρέφοντας στην Αθήνα η εταιρία του επικοινώνησε για να μου πει πως επειδή είχε εκμυστηρευτεί πολύ προσωπικά πράγματα, ήθελε να μιλήσει μαζί μου στο τηλέφωνο σχετικά με το ποια από αυτά δεν έπρεπε να δημοσιευθούν. Για δέκα μέρες περίπου πεταγόμουν σε κάθε χτύπημα του τηλεφώνου αλλά το αναμενόμενο τηλεφώνημα δεν έγινε ποτέ. (Η αλήθεια είναι πως πρέπει να είμαι η πρώτη και η τελευταία “δημοσιογράφος” που τον ρώτησε για τα μπαομπάμπ του Μικρού Πρίγκιπα και του πρόσφερε ανθοδέσμη με μοσχομπίζελα.)

Το 1999 ήρθε για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Tον συνάντησα ξανά, αλλά αυτή τη φορά δεν χρειάστηκε να πούμε πολλά. Είμαστε δύο καινούριοι άνθρωποι, πιο σιωπηλοί, πιο ώριμοι και εσωστρεφείς. Ανταλλάξαμε χαμόγελα, ένα hello και ένα goodbye, καθίσαμε πλάι - πλάι σε ένα mini bus πηγαίνοντας στο αεροδρόμιο και συνταξιδέψαμε μέσα σ΄ έναν συννεφιασμένο ουρανό (Θεσ/νίκη-Αθήνα). Οι αύρες μας ανακατεύτηκαν για λίγο, τόσο όσο χρειαζόταν για να καταλάβω πως μετά από τόσα χρόνια εξακολουθούσα να είμαι ερωτευμένη μαζί του όπως ακριβώς ήμουν στα 13 μου. Backstage πάσο και access all areas. Σαφώς και ένιωσα προνομιούχα μέσα στο κλουβί (έτσι αποκαλούσαν οι ηχολήπτες τον χώρο της κονσόλας στον εξώστη του Ρόδον) αλλά εκ των υστέρων ζήλεψα τους fans στις μπροστινές σειρές που του χάριζαν λουλούδια, ανέβαιναν στη σκηνή και αντάλλασαν χειραψίες και ατάκες μαζί του.

Τον Νοέμβρη του 2002 επέστρεψε στην ΑΘήνα και αποφάσισα να μου προσφέρω ό,τι μου χρωστούσα. Δεύτερη σειρά κέντρο και κάποια στιγμή νιώθω πως δεν έχω σώμα αλλά είμαι αναπόσπαστο κομμάτι μιας μάζας που κινείται με λυσσασμένη αγάπη προς το μέρος του. Ιδρώτας, κλάματα, φωνές, αναψοκοκκινισμένα μάγουλα. Αγόρια και κορίτσια κάθε ηλικίας που θα ξεχυθούν αργότερα στη Λιοσίων σε κατάσταση έκστασης. Sweet and tender hooligans. Ένα από τα δύο πουκάμισά του προσγειώθηκε δίπλα μου και μετά από μάχη με άλλα δέκα άτομα κατάφερα να σώσω ένα μικρό κομμάτι άσπρου υφάσματος, που μέχρι πρόσφατα μύριζε σανταλόξυλο. Δεν θα ξεχάσω το αγόρι που κλαίγοντας με παρακάλεσε να του δώσω το μισό (χρειάστηκε να χρησιμοποιήσουμε αναπτήρα, νύχια και δόντια για να το κόψουμε στα δύο)

Έχω πλέον καταλάβει πως αυτή η σχέση θα κρατήσει για πάντα. Καθώς ΕΚΕΙΝΟΣ μεγαλώνει και αρχίζουν τα σχόλια από δημοσιογράφους και “μουσικόφιλους” («Γέρασε, πάχυνε, έχασε την έμπνευσή του...») νιώθω λίγο σαν το πιστό σκυλί που γερνάει κοντά στο αφεντικό του. Η αναμονή πριν από την κυκλοφορία κάθε νέου δίσκου είναι γλυκιά και βασανιστική. Μετά το Λος Άντζελες, η Ιταλία είναι η νέα αγάπη του Moz. Τον σκέφτομαι να περπατάει με στυλ στους δρόμους της Ρώμης, να αγοράζει πανάκριβα κοστούμια και να δοκιμάζει τις ιταλικές χορτοφαγικές λιχουδιές. Τον φαντάζομαι να διαφωνεί με τον Toni Visconti για τις κιθάρες του Ringleader of the Tormentors και να ανταλλάσει απόψεις για τα έγχορδα με τον Ennio Morricone. Επίσης φαντάζομαι τους Ιταλούς fan να του αφήνουν λουλούδια και ραβασάκια έξω απ’ το studio. Είμαστε πολλοί αυτοί που εδώ και μερικές βδομάδες ψάχνουμε σαν τρελοί στο internet για νέο υλικό. Mp3, στίχους, νέες φωτογραφίες, δηλώσεις και ημερομηνίες συναυλιών. Το Ringleader of the Tormentors κυκλοφορεί τον Απρίλιο περίπου ένα μήνα πριν τα 46α του γενέθλια. Σκέφτομαι την επόμενη συναυλία που θα τον δω και με κυριεύει ανυπομονησία...