Shooting therapy

Ξημερώματα Κυριακής περπατούσα προς το σπίτι ξεπλένοντας το βρώμικο πεζοδρόμιο της Αθηνάς (μεταξύ μας, χίλιες φορές καλύτερα το περπάτημα μεσ’ στο κρύο, παρά το πίσω κάθισμα ενός μαλάκα ταξιτζή). Κάποιες γωνιές μου ξέφυγαν, συγχωρέστε με, αλλά έστειλα ολόκληρη καταιγίδα για να ολοκληρωθεί η κάθαρση το ίδιο κιόλας βράδι. Με τα δάκρυα τα μάτια καθαρίζουν, όπως τα πεζοδρόμια μετά τη βροχή. Και τότε διαλύεται η ομίχλη και βλέπεις καλύτερα.Αλλά σίγουρα δύο ζευγάρια μάτια βλέπουν καλύτερα απ’ ότι ένα και τελικά έχει δίκιο ο Soundforce όταν λέει ότι στην τελική ευθεία δεν μπαίνουμε ποτέ μόνοι μας, πάντα με άλλους μαζί. Το περασμένο καλοκαίρι ο Ν. με ρώτησε ποιά είναι τα αγαπημένα μου σημεία στα σώματα των ανθρώπων. Εύκολη ερώτηση, δεν χρειάστηκε καν να σκεφτώ. Μάτια και χέρια. Τα μάτια για να μιλάμε, τα χέρια (κυρίως) για να θεραπεύουμε (τον εαυτό μας και τους άλλους). Και εφόσον τα έχουμε πει πια όλα, τα μάτια ξεκουράζονται για λίγο πάνω σε άλλα μάτια, στο τυρκουάζ ενός τοίχου ή στο κεραμιδί ενός καναπέ και τότε τα χέρια αναλαμβάνουν και έρχονται να επουλώσουν με αγκαλιές και ενέργεια.

Ο Soundforce έχει κοχυλένια δάχτυλα, όμορφα στην όψη και μαγικά στη δράση. Ό,τι κι αν πιάσει είτε είναι ζωγραφιά, χωριάτικη σαλάτα, ήχος, στριφτό τσιγάρο ή φωτογραφία, το αποτέλεσμα είναι πάντα λυτρωτικά απλό και γενναιόδωρα όμορφο. Επίσης έχει τη μοναδική ικανότητα να μετατρέψει ένα θλιμένο Κυριακάτικο απόγευμα σε παιδικό πάρτυ. Κυνηγώντας τις αστραπές και τους κεραυνούς από μπαλκονόπορτα σε μπαλκονόπορτα, με λίγο πράσινο τσάι, πολλή βροχή, λίγο φως, πολλή αγάπη, δύο φωτογραφικές μηχανές, ένα pc και λίγο photoshop, είδαμε αυτά που συνήθως δεν βλέπουν οι άλλοι όταν μας κοιτάνε και κυρίως όταν μας φωτογραφίζουν.

Όπως είπε και η αλεπού στον Μικρό Πρίγκιπα: Μόνο με την καρδιά βλέπεις καθαρά, τα σημαντικά δεν τα βλέπουν τα μάτια.