I saw a ant...

Ένα χιονισμένο και κρύο βράδυ απ’ αυτά που μας πέρασαν, επέστρεψα και τα βρήκα στην κουζίνα. Δεν ξέρω αν είναι τα ίδια που προσπαθούσαν να κλέψουν το αφρόλουτρό μου από το μπάνιο το περασμένο καλοκαίρι. Πηγαινοέρχονταν βιαστικά πάνω στο μάρμαρο και στον τοίχο. Δεν κατάλαβα που ήταν η φωλιά τους, πάντως μπαινόβγαιναν μέσα σε μια μικρή τρύπα ανάμεσα στα πλακάκια του τοίχου. Ήταν καμιά εκατοστή αλλά το ίδιο βράδυ είχαμε σοβαρές απώλειες που θα της απέδιδα σε ατύχημα (πνίγηκαν στον νεροχύτη).

Σκέφτηκα ότι μάλλον κρύωσαν έξω ή ξέμειναν από φαγητό. Βέβαια αυτή την εποχή υποτίθεται ότι ως μυρμήγκια που σέβονται τον εαυτό τους θα έπρεπε να έχουν τόνους φαγητό. Μια δεύτερη σκέψη ήταν ότι μάλλον αυτά ανήκουν σε άλλο είδος (antus asotus) και προφανώς αντί να δουλεύουν το καλοκαίρι είχαν πάει διακοπές με τα τζιτζίκια στη Goa. Για το λόγο αυτό τους άφησα πάνω στο μάρμαρο 1 πακοτίνι, μπόλικα ψίχουλα και λίγο τυράκι όλα κομμένα σε μικρές μερίδες. Δεν άγγιξαν τίποτα. Παρά συνέχιζαν να περπατάνε πάνω-κάτω, πέρα-δώθε βιαστικά την ίδια διαδρομή σαν διαφήμιση του Johnnie. Πολύ keep walking.

Εννοείται ότι τα φιλοξενώ ακόμα. Δεν τα ενοχλώ όσο δεν με ενοχλούν κι αυτά (αν και την ώρα που πλένω τα πιάτα ζαλίζομαι απ’ το πολύ περπάτημα). Βασικά περιμένω να δω τι θα γίνει μ’ αυτή την ιστορία. Πρόσφατα τα χρησιμοποίησα για να αποφύγω την πολυλογία της μάνας μου στο τηλέφωνο. Σ’ αφήνω τώρα πάω να εξοντώσω κάτι μυρμήγκια στην κουζίνα. Εννοείται ότι μετά απ’ αυτό είναι η Νο 2 ερώτηση της ημέρας: Τι έγινε με τα μυρμήγκια? Μια χαρά είναι τους έχω βάλει και βλέπουν ένα dvd!

(αφιερωμένο εξαιρετικά στην Mei - κοριτσάκι, φέτος δεν θα πάνε Goa θα κάνετε μαζί rave party το καλοκαίρι...)