Lifeguard sleeping, girl drowning

(photo by Nikitas)

Μια συνηθισμένη Τετάρτη που όμως μοιάζει με Πέμπτη και οι αλκυονίδες μέρες με χτυπάνε αλύπητα. Πέφτει σύρμα κάθε φορά που ξεχνάω τα γυαλιά ηλίου στο σπίτι. Νιώθω σαν κι αυτά τα thriller επιστημονικής φαντασίας, ότι θα βγω έξω, θα με χτυπήσει ο ήλιος και θα εξαϋλωθώ (ναι, ναι, τόσο χάλια!) Βαρέθηκα τους ανθρώπους που είναι damaged, damaged είμαι και εγώ, άρα με βαρέθηκα (?). Κόντρα στους νόμους της φυσικής, τα ομώνυμα έλκονται με τρόπο μαγνητικό, αλλά δυστυχώς αυτή η έλξη καταλήγει συνήθως σε μερική ή ολική καταστροφή. Παρόλο που έχω καταλήξει ότι μια ολική καταστροφή είναι απαραίτητη πριν την ολική επαναφορά, τώρα τελευταία αναρωτιέμαι αν αξίζει τον κόπο να ακυρώνεται κανείς κάθε λίγο και λιγάκι και να ξαναρχίζει απ’ την αρχή. Είναι κι αυτό μια εναλλαγή στη βαρετή μας καθημερινότητα (?). Περπατάω στο δρόμο όταν ο λύκος είναι παρών και μου μυρίζουν sticks κέδρου (?) και όχι, κανείς πλανώδιος μαυρούλης πωλητής δεν έχει απλωμένη την αρωματική πραμάτια του τριγύρω. Παραίσθηση? Αμέσως το μυαλό μου τρέχει στην Α. που όπου να’ναι επιστρέφει από Ινδία . Η μοναδική αφίσα που μου έφτιαχνε το κέφι κάθε πρωί (Tuxedo Moon @ Bios) έχει εξαφανιστεί από τους τοίχους της γειτονιάς μου και δεν πρόλαβα να την αποθανατίσω. Και αυτός είναι λόγος ικανός να με κάνει έξαλλη (?) Έχω αρχίσει να χάνω την υπομονή μου με τους ανθρώπους που το βάζουν στα πόδια. Ίσως επειδή τώρα τελευταία έχουν καταφέρει να γίνουν συντριπτική πλειοψηφία της κατεστραμμένης μου μειονότητας. O Morrissey ασπρόμαυρος, σε μια κονκάρδα-φυλαχτό, που μου χάρισε πρόσφατα ο Φ., συμπάσχει με μια ζεν στωϊκότητα πάνω στο παλτό μου. Τα λεγες εσύ αλλά εγώ δεν άκουγα... Ο Α. μου γράφει ένα τηλεγραφικό e-mail που μου λέει να δείξω κατανόηση και ότι θα μου ξαναγράψει όταν θα είναι καλά (γιατί τώρα είναι χάλια). Θα ήθελα να τον αγκαλιάσω σφιχτά. Είναι το πιο ουσιώδες που μπορείς να προσφέρεις στους φίλους σου όταν είναι τόσο χάλια. Αλλά μας χωρίζουν βουνά, θάλασσες, ποτάμια, λίμνες. Τσαντίζομαι όταν σκέφτομαι ότι τα χρήματα είναι το μόνο πράγμα που θα μπορούσε να μηδενίσει την απόστασή μας αυτή τη στιγμή και δυστυχώς λείπουν και απ’ τους δυό μας. O Dr Lonnie Smith επιστρέφει στο Half Note αρχές Μάρτη. Αισθάνομαι ασφάλεια κάθε φορά που αυτός και εγώ είμαστε στην ίδια χώρα, νιώθω πως το σύμπαν μου κλείνει το μάτι. Ένας καινούριος φίλος με βρίζει χαριτωμένα για όλα τα παλιά post που είναι γραμμένα στα αγγλικά και που βαριέται να διαβάσει. Κάποιοι παλιοί φίλοι με βρίζουν δια αλληλογραφίας για όλα τα ελληνικά post που όσο πάνε πληθαίνουν και που δεν καταλαβαίνουν γρι. Δεν φτάνει που σε αφήνω να διαβάζεις το ημερολόγιό μου, θέλεις να μου βάλεις και προδιαγραφές? Η Holly Golightly θα παίξει live τον Μάϊο στην Αθήνα. Δεν ξέρω αν είναι θυμός ή παράπονο, μια γερή δόση και απ’ τα δυο, νομίζω(?) Ένα «γαμώτο» μου έχει κάτσει σαν πέτρα στο στομάχι και ένα «γιατί?» λίγο πιο πάνω στον οισοφάγο. Χθες με τον Τ. μετά το Match Point χρειάστηκε να φάμε από ένα παγωτό και μία κρέπα ο καθένας, μπας και γλυκάνει λίγο η δηλητηριώδης γεύση που μας άφησε ο Woody. Μεταξύ μας, τι είχε αυτή η ταινία που μας σόκαρε περισσότερο από τον παλιό «καλό» κύριο Ripley? Μήπως μεγαλώσαμε και γίναμε πιο ευάλωτοι? Επίσης έχω κι άλλη μια ερώτηση για σένα: λες τα νεράτζια που παραλίγο να φάμε στο κεφάλι να είναι σημάδια απ’ το ουρανό? Κάποιος αφήνει τριαντάφυλλα έξω απ’ τη φωλιά της αλεπούς, αλλά η αλεπού έχει κρυφτεί και κανένα τριαντάφυλλο δεν την βγάζει έξω. Ο ποιητής κάνει μια στάση στο γραφείο μου για τσιγάρο και συμπάθεια. Ο ποιητής (ως ποιητής που σέβεται τον εαυτό του) σπάνια επισκέπτεται τα γραφεία μας (γενικώς) αλλά όταν το κάνει είναι πραγματικά ένας απομηχανής θεός. Συνήθως μιλάμε για άλλους ποιητές (κατά προτίμηση πεθαμένους). Μου αρέσει που (αντίθετα με μένα) θυμάται τα αγαπημένα του ποιήματα απέξω. Και έτσι ξαφνικά, εκεί που βαριέμαι μπροστά στο pc, μου πετάει έναν Carver, μία Emily Dickinson και έναν Ηikmet και είναι σαν να πηγαίνεις ολοήμερη εκδρομή μια μέρα που περίμενες να πέσει διαγώνισμα. Θυμάμαι τη συμβουλή του «ιατρού»: κάνε ό,τι θέλεις αλλά κάνε, ας είναι και λάθος, μην σκέφτεσαι, κάνε... Υπάρχει τίποτα πιο τέλειο από το ΝΑ ΘΕΛΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ (ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΕΛΕΙΣ) ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΣΑΙ? Μου λείπει η αδελφή μου αυτές τις μέρες. Και παρόλο που όταν βρισκόμαστε δεν λέμε ούτε τα μισά από αυτά που διαδραματίζονται μέσα μας, το e-mail που μου ανακοινώνει ότι έρχεται στις 3 Απριλίου είναι το καλύτερο νέο της μέρας. Το Murder That Sound είναι περίπου 5 λεπτά και 30 δεύτερα, προσπαθώ να θυμηθώ πόσες φορές το άκουσα στη διαδρομή σπίτι-γραφείο σήμερα (5 ή 6?). Απόψε θα παίζουν στο Cardiff στο Barfly. Ενώ εγώ θα πίνω αργά το ποτό μου στην Πειραιώς περιμένοντας να βγουν οι Tuxedo Moon (?).

Αν ζαλίστηκες διαβάζοντας, σκέψου εγώ τι έχω πάθει, που έχω αυτά κι άλλα τόσα μέσα στο κεφάλι μου.

Υ.Γ.: Για αυτούς που ανησυχούν... τα μυρμήγκια μετακόμισαν για λίγο στο μπάνιο (με τρόπο μαγικό), προσπάθησαν να κλέψουν το αφρόλουτρο (ξανά) και δυστυχώς είχαν άδοξο τέλος (υπερβολική δόση νερού).