Γι’ αυτό το σπίτι ζω, γι’ αυτόν τον έρημο τοίχο, γι’ αυτό το δρόμο που περνάει από μέσα μου, γι’ αυτό το χέρι που το μέλλον μου βάφει Γι’ αυτό το πιάνο ζω, γι’ αυτά τα κάδρα στο φθαρμένο σαλόνι Γι’ αυτή την πόλη ζω, γι’ αυτή την άδικη πόλη, γι’ αυτόν τον ήλιο που αγαπώ και μισώ, γι’ αυτό το δέντρο που τον τάφο μου θα ορίσει Γι’ αυτά τα μάτια ζω, γι’ αυτά τα μάτια που δακρύζουν για μένα Γι’ αυτή τη θάλασσα ζω Εδώ δεν έχουμε τρένα
...γιατί εδώ που έχουμε; Όταν ξέρεις ότι δεν θα έρθει κανένα τρένο, δεν κάθεσαι να τα χαζεύεις να περνάνε...και να μην είσαι ποτέ μέσα.
2 Comments:
Γι’ αυτό το σπίτι ζω,
γι’ αυτόν τον έρημο τοίχο,
γι’ αυτό το δρόμο που περνάει από μέσα μου,
γι’ αυτό το χέρι που το μέλλον μου βάφει
Γι’ αυτό το πιάνο ζω,
γι’ αυτά τα κάδρα στο φθαρμένο σαλόνι
Γι’ αυτή την πόλη ζω,
γι’ αυτή την άδικη πόλη,
γι’ αυτόν τον ήλιο που αγαπώ και μισώ,
γι’ αυτό το δέντρο που τον τάφο μου θα ορίσει
Γι’ αυτά τα μάτια ζω,
γι’ αυτά τα μάτια που δακρύζουν για μένα
Γι’ αυτή τη θάλασσα ζω
Εδώ δεν έχουμε τρένα
...γιατί εδώ που έχουμε; Όταν ξέρεις ότι δεν θα έρθει κανένα τρένο, δεν κάθεσαι να τα χαζεύεις να περνάνε...και να μην είσαι ποτέ μέσα.
Ε, λοιπόν εγώ δεν θα μπορούσα ποτέ να ζήσω σε ένα μέρος που δεν υπάρχουν τρένα. Παρόλα αυτά ο νεαρός ποιητής τα λέει πολύ καλά...
Post a Comment
Subscribe to Post Comments [Atom]
<< Home