Black Ace(tate)

Σάββατο βράδυ και ετοιμαζόμαστε να πάμε στο Gagarin. Παίρνουμε τα κινέζικα dumplings στο χέρι για πιο γρήγορα, μην τυχόν και χάσουμε τον Bob (Mould), ειλικρινά δεν ξέρω τι ακριβώς κάνουμε σ’ αυτόν τον πλανήτη (είμαστε ούφο και οι δύο). Το μυαλό κάνει σύνδεση με την ομώνυμη ταινία τρόμου του Fruit Chan Gor και τα dumplings κατεβαίνουν με κόπο στον οισοφάγο. Προσπαθώ να σκεφτώ κάτι πιο ευχάριστο, αλλά τι χαρούμενο συνειρμό μπορείς να κάνεις βράδυ στην πλατεία της Ομόνοιας?

Φτάνουμε στο Gagarin και εκεί ο Bob, μέσα σ’ ένα μπλε φως, γρατσουνάει μια ακουστική κιθάρα και εγώ που ως κοντή δεν έχω καταφέρει ακόμα να καταλάβω τι τρέχει, ρωτάω τον Ν., ο Bob τι ώρα βγαίνει? Τον ακούς ήδη χρυσό μου! Επίσης βιάζεται να προσθέσει, με νεύρα, ότι ο Cale έχει ζητήσει να μην καπνίζει κανείς στο χώρο γιατί έχει αλλεργία!!! Εντωμεταξύ κάποιοι καπνίζουν κρυφά πίσω και κάποιοι άλλοι περιμένουν πως και πως να τελειώσει το μαρτύριο για να ανάψουν τσιγάρο. Εμείς (ως ούφο) αισθανόμαστε τυχεροί που το θέμα δεν μας αφορά! (Καλή φάση, πρώτη φορά βγήκα από συναυλία χωρίς να νιώθω σαν καπνιστή ρέγγα.)

Πλησιάζουμε στη σκηνή και η πλήξη αρχίζει να μας περικυκλώνει. Το ρίχνουμε στο chat. Το μισώ αυτό, μου θυμίζει κάτι συναυλίες που προσπαθώ να ακούσω μουσική και κάποιοι (μπροστά-μπροστά κιόλας) δεν σταματάνε να μιλάνε. Παρατάει την ακουστική και πιάνει μια ηλεκτρική. Αλλά δεν υπάρχει σωτηρία, ο Bob είναι πιο βαρετός κι από τον Σφουγγαράκη και δεν νομίζω ότι φταίει το μόνος-με-μια-κιθάρα. Μετά από μια φιλοσοφημένη συζήτηση καταλήγουμε ότι ούτως ή άλλως οι Husker Du δεν ήταν της εποχής μας και όσο κι αν μας άρεσαν, περισσότερο ήταν για μας ένας μύθος. Μ’ αυτά και μ’ αυτά μας αφήνει ο Bob και ο αγαπημένος ψυχοπαθής ανεβαίνει στη σκηνή με νεύρα (γιατί το μικρόφωνό του δεν είναι στο σωστό ύψος), μαλλί σαν να έχει βγει μόλις από καβγά ή απ’ το κρεβάτι και έτοιμος να μας φέρει το βιολί στο κεφάλι!!! Δεν με νοιάζει αν μένει στο Μανχάταν εδώ και χρόνια και αν όλοι τον θεωρούν μέρος της αμερικάνικης κουλτούρας, η τρέλα στο μάτι και η σέξυ προφορά οφείλονται αναμφισβήτητα στην Ουαλική καταγωγή του.

Το βρήκα δύσκολο να συγκεντρωθώ στη μουσική (σαν σύνολο). Απ 'τη μια ο απίστευτος ντράμερ με έκανε να ακούω μόνο τα ντραμς και να ξεχνάω τους υπόλοιπους, από την άλλη η πολύπλευρη προσωπικότητα του Cale τραβάει την προσοχή με έναν τρόπο πρωτόγνωρο. Είναι ο ψυχοπαθής της γειτονιάς σου, είναι ο ιδιοφυής αλλά και λίγο χαμένος στον κόσμο του, τρελός καλλιτέχνης και επιστήμονας που δεν θέλεις σε καμία περίπτωση να μαλώσεις μαζί του, αλλά συγχρόνως όταν χαμογελάει σου στέλνει το μήνυμα: μη με βλέπεις έτσι μουντρούχα, είμαι καλό παιδί καταβάθως... Μου θυμίζει άστεγο, τον πατέρα μου (μετά τα εγκεφαλικά), τον Jack Nicholson και τον Lou Reed... Με όλα αυτά και μια ενέργεια απ΄αυτές που σε χτυπάνε κατευθείαν στο τρίτο μάτι, πως να συγκεντρωθείς στα τραγούδια...

Κάπως έτσι τέλειωσε μια ακόμα συναυλία και ετοιμαζόμαστε να φύγουμε με τη σκέψη: άντε το είδαμε κι αυτό. Σε αντίθεση με τον Τ., δεν πίστεψα πως ο Cale είναι πολύ παππούς για να ξαναβγεί για encore, αλλά σε καμιά περίπτωση δεν περίμενα ότι ο παππούς θα μου την φέρει πισώπλατα. (Με τον ίδιο περίπου τρόπο που μου την είχε φέρει ο Robert Plant στο Ρόδον αφήνοντας για το τέλος το Song To The Siren).

Βγήκε ξανά μόνος του, όλοι ζητούσαν το Sabotage. Πλησίασε συνομωτικά τα synth, χαμογέλασε και είπε: This is a love song… [Τον τελευταίο καιρό το έχω λιώσει σε μια διασκευή των Balck Εyed Suzans. Τόσο που είχα σχεδόν ξεχάσει ότι είναι δικό του].

Last night John Cale broke my heart (with this song)…

Never win and never lose

There's nothing much to choose

Between the right and wrong

Nothing lost and nothing gained

Still things aren't quite the same

Between you and me

I keep a close watch on this heart of mine

I keep a close watch on this heart of mine

I still hear your voice at night

When I turn out the light

And try to settle down

But there's nothing much I can do

Because I can't live without you

Any way at all

I keep a close watch on this heart of mine

I keep a close watch on this heart of mine