With a little help from my friends

(Photo by Jan Van Der Hooft)

Καθώς περιμένουμε να βράσει το νερό για το τσάι, αρχίζει να ξεφλουδίζει τα μήλα. Μήλα τραγανά και σκληρά που τρίζουν και μοσχοβολάνε στο άγγιγμα του μαχαιριού. Είναι η εποχή τους. Την παρακολουθώ να τα κόβει σε κομμάτια και να τα τοποθετεί με φροντίδα μέσα στο pyrex. Σκέφτομαι πως όσο κι αν με ξεμυαλίζουν τα φρούτα του καλοκαιριού, το μήλο είναι πάντα το πιο αγαπημένο μαζί με το ρόδι. Του φθινοπώρου. Όπως κι εγώ. Τίποτα δεν είναι τυχαίο.

Το τζάκι καίει αργά (στον Βύρωνα είναι ήδη χειμώνας) και εγώ δεν ξέρω πως να ξετυλίξω την παγωμένη μου ιστορία. Νιώθω τόσο άτυχη. Για όλα όσα μου έχουν συμβεί τελευταία. Για όσα άσχημα σκέφτομαι και νιώθω. Νιώθω τόσο τυχερή. Για τους φίλους μου και το σπίτι τους που με κάνουν να το νιώθω σαν δικό μου. Για τις ζωγραφιές τους που μ’ αγκαλιάζουν καθώς προσπαθώ να βρω τη θέση μου στον καναπέ. Για τη μυρωδιά των μήλων που ψήνονται αργά στο φούρνο. Για τη μυρωδιά του ξύλου που καίγεται. Για το τσάϊ τριαντάφυλλο στη μικρή πήλινη κούπα. Τριανταφυλλιές φυτρώνουν μέσα στο σαλόνι και εγώ ντρέπομαι να εναποθέσω την μαυρίλα μου μέσα σ’ αυτό το ζεστό φως.

Με κοιτάζει στα μάτια. Δεν θα βάλουμε ζάχαρη, ούτε κρέμα γάλακτος, ούτε παγωτό μετά. Σκέτα, με κανέλα. Δεν χρειάζονται τίποτα παραπάνω. Σκέτα και αυτά που θα πω, χωρίς πολλές λεπτομέριες και εξηγήσεις. Με ξέρει, με καταλαβαίνει, η ιστορία είναι απλή. Η ιστορία είναι σχεδόν πάντα η ίδια. Αλλά εγώ πάντα μπερδεύομαι. Κάνω κύκλους μέχρι να ζαλιστώ και να πέσω. Με ακούει με προσοχή, όπως μόνο εκείνη ξέρει να ακούει. Μετά μου εξηγεί την διαφορά ανάμεσα στο ξερό δέντρο που έχει πεθάνει και σ’ αυτό που απλώς έχει χάσει τα φύλλα του και ετοιμάζεται να ξαναγεννηθεί. Την ακούω σαν μικρό παιδί, εντυπωσιασμένη από τη νέα ανακάλυψη.

Νόμιζα πως είμαι ένα νεκρό δέντρο αλλά τελικά είμαι απλώς ένα δέντρο που έχασε πρόσφατα τα φύλλα του.