(Play) ΜΟΜΠΙΛ

Κάθε παραμύθι που σέβεται τον εαυτό του οφείλει να έχει καλό τέλος. Δέχομαι και αυτά που το τέλος είναι ανοιχτό και μπορείς να το φανταστείς εσύ όπως σου αρέσει. Παραμύθια με λυπημένο τέλος δεν είναι παραμύθια αλλά ιστορίες καθημερινής πραγματικότητας. Η πιο λυπημένη μου ιστορία δεν έχει να κάνει με χωρισμό, θάνατο ή παιδικό τραύμα. Η πιο λυπημένη μου ιστορία θα μπορούσε να λέγεται το Μουσικό Δωμάτιο. Ένα ψηλοτάβανο δωμάτιο γεμάτο μουσικές, από τοίχο σε τοίχο, που αναγκάστηκα να αποχωριστώ πριν από 5 περίπου χρόνια. Ταινίες μαγνητοφώνου, βινύλια, κασέτες, cd, σκέψεις, ήχοι, στίχοι, όνειρα, αγάπες, τα πρώτα μου κείμενα, γέλια, κλάματα, σιωπή. Η πρώτη φορά που η βελόνα ακούμπησε ένα βινύλιο των Triffids, η πολλοστή φορά που έπαιζαν οι Στέρεο Νόβα στο repeat, το απόγευμα που έτρεξα σπίτι με ανυπομονυσία να ακούσω το Secrets of the Beehive, η απομαγνητοφώνηση μιας συνέντευξης του Morrissey, ένα bootleg των Smiths, ένα demo των Last Drive. Ένας μικρός βωμός, η αγαπημένη μου κρυψώνα και η δική του. Οι δρόμοι μας χωρίσανε, όχι μόνοι τους, φροντίσαμε εμείς γι’ αυτό. Δεν ξέρω τι με πόνεσε περισσότερο, να μην έχω πια το αγαπημένο δωμάτιο ή να ξέρω ότι εκείνος που εξακολουθεί να το έχει δεν το χρησιμοποιεί ποτέ. Βουβό το πικ-απ, τα βινύλια σε κουτιά, τα cd σκονίζονται στα ράφια, σαν τις συλλογές γραμματοσήμων που είχαμε παιδιά και τώρα κοιμούνται κάπου ξεχασμένες. Συλλογή για τη συλλογή. Δεν κλαίω πια γι’αυτό, η μουσική δεν κλείνεται σε ένα δωμάτιο. Άλλωστε δεν είμαι συλλέκτης πια, είμαι ένα ζωντανό i-pod κι αυτά που δεν τα έχω πλέον, τα έχω στο μυαλό μου, αν ποτέ τα πεθυμήσω, αρκεί να πατήσω το play. Καμιά φορά όμως τα φαντάσματα επιστρέφουν. Και τότε στεναχωριέμαι. Δεν ξέρω πότε θα ξαναπάρω πικ-απ, τι να ακούσω άλλωστε...

Βράδυ Πέμπτης. Δεν θυμάμαι πως ξεκίνησα να σου διηγούμαι τη λυπημένη ιστορία μου. Συνήθως αποφεύγω να μιλάω γι’ αυτήν... Λίγη ώρα μετά, βγαίνω στo δρόμο με τα βινύλιά σου παραμάσχαλα. Σαν το κορίτσι του παραμυθιού που έχει περάσει δύσκολα αλλά στο τέλος ανταμείβεται με την παρέμβαση της καλής νεράϊδας. Δεν νομίζω ότι μπορώ να εξηγήσω τη χαρά που μου έδωσες απόψε, ούτε σε σένα, ούτε στον εαυτό μου. Προσπαθώ να την εκφράσω γράφοντας αυτό. Θέλω να σε ευχαριστήσω. Δεν φτάνουν οι λέξεις.... Διασχίζοντας τις γραμμές του τρένου σκέφτομαι "πρόσεχε καλέ, μην σε πατήσει το τρένο απ’ τη χαρά σου". Μακάρι να έκανα μόνο τέτοιες σκέψεις. Το φεγγάρι τεράστιο, παρόλο που του λείπει ένα μικρό κομμάτι. Η γειτονιά σου άγρια και όμορφη συγχρόνως. Οι μικροί θησαυροί που μου χάρισες, τα σπάνια βινύλιά σου, οι λέξεις σου και η ζωγραφιά σου πάνω στο πράσινο λαχανί εξώφυλλο. Τα κρατάω σφιχτά καθώς περπατάω πλάι στις γραμμές του τρένου. Δέκα χρόνια μετά, παραπάνω από δέκα χρόνια μετά. Τότε σε άκουγα φανατικά στο πικ-απ στο μουσικό δωμάτιο. Δεν μου είχε περάσει απ’ το μυαλό ότι κάποτε θα είμαστε φίλοι. Δεν χρειάστηκε να προσπαθήσουμε γι’αυτό, η μουσική έκανε το θαύμα της για άλλη μια φορά. Και η δική μου ιστορία με λυπημένο τέλος έγινε παραμύθι απόψε. Μπορούν 4 βινύλια να αναπληρώσουν το κενό δέκα χιλιάδων ? Απ’ ότι φαίνεται ναι.

Πλάκα-πλάκα νομίζω ότι ήρθε ο καιρός να αγοράσω πικ-απ...