Summer In the City

Κάνει ζέστη. Η Αθήνα είναι άδεια. Ζεστή αλλά όμορφη. Δεν έχει νόημα να στο περιγράψω. Το ακούς και το διαβάζεις κάθε χρόνο τέτοια εποχή. Απ' το ραδιόφωνο, απ' τις εφημερίδες, απ' αυτούς που μένουν πίσω όταν εσύ φεύγεις και η πόλη αδειάζει. Δεν έχει νόημα να στο περιγράψω αν δεν ζήσεις το πριν, το τώρα και το μετά. Επίσης δεν έχει νόημα να στο περιγράψω αν δεν αγαπάς αυτή την πόλη. Και σκέψου, στο λέω εγώ, που μονίμως περιμένω το φθινόπωρο να’ρθει πριν την ώρα του και καλοκαίρι + ζέστη = γκρίνια.

Βγαίνω έξω να αγοράσω ένα καρπούζι. Και όλως τυχαίως (ψεύτρα!) βρίσκομαι στο γειτονικό βιβλιοπωλείο. Έχει δροσιά εδώ μέσα (αναμενόμενο) και πάρα πολύ κόσμο (καθόλου αναμενόμενο αν σκεφτείς ότι έξω δεν κυκλοφορεί ψυχή). Είναι όλοι χαρούμενοι και έχουν αγκαλιές γεμάτες βιβλία. Αναρρωτιέμαι αν θα τα πάρουν μαζί τους στην παραλία. Δεν έχει σημασία, η εικόνα τους μου προκαλεί ευφορία. Χαϊδεύω το χαρτί, χαζεύω τα εξώφυλλα, σημειώνω στο μυαλό τα καινούρια που θέλω να πάρω.... Τα ημερολόγια του 2006 έσκασαν μύτη. Είμαι έτοιμη να βουτήξω ένα αλλά αρχίζουν τα διλήμματα: Frida Kahlo ή ασπρόμαυρες φωτογραφίες σκύλων ? Μετά από λίγο συνέρχομαι (ευτυχώς!): έχεις τρελαθεί, θα πάρεις νέο ημερολόγιο μέσα στον Αύγουστο!?!?!?! Μου απαγορεύω να αγοράσω βιβλίο (τα πιο τελευταία αντικείμενα του πόθου κοιμούνται ήσυχα στην IKEA βιβλιοθήκη μου εδώ και καιρό) και την κάνω προς αναζήτηση αρωματικού καρπουζιού.

Στην Αγροτική Γωνιά πετυχαίνω τον Γ. Έχω καιρό να τον δω. Όμορφη έκπληξη. Τεράστια χαμόγελα που μεταφράζονται: και εσύ εδώ ? Δεν μας περνάει απ’ το μυαλό να αγκαλιαστούμε, κουβαλάμε και οι δύο τον ιδρώτα της μεσημεριανής Αυγουστιάτικης Αθήνας. Καλά? Καλά! Τι απίστευτη φωνή είναι αυτή? Είμαι κρυωμένη. Σκάει στα γέλια. Κατακαλόκαιρο? Πολύ alternative σε βρίσκω. Αναρρωτιέμαι πως εννοεί το alternative (με μια ελαφρά δόση ψυχοπάθειας, ίσως?) Διακοπές? Ναι, διακοπές. Κρατάνε ακόμα λίγο. Να περάσεις καλά. Περνάω καλά ήδη!