MRI

Φωνάζουν το όνομά μου. Είναι αργά για να το βάλω στα πόδια. Θα τα καταφέρω. Πάντα τα καταφέρνω. Καμιά φορά είναι να σαλτάρεις με τα πράγματα που κάνεις «για το καλό σου». Η μάνα μου με κοιτάει σαν να είμαι αγόρι και με παίρνουν στον πόλεμο. Κάτι περισσότερο ξέρει. Νιώθει τύψεις. Πάντα. Και γι’αυτά που δεν φταίει. Δεν φοβάμαι το αποτέλεσμα, πιο πολύ το «ενδοφλεβίως» φοβάμαι. "Σας χαρτογραφεί» μου λέει και χαμογελάω, να ένας τρόπος να δεις πιο ποιητικά το δηλητήριο που ετοιμάζεται να μπει μέσα σου. Ξαπλώνω. Δεν έχεις κλειστοφοβία, στο θυμίζω γιατί τώρα τελευταία τα καλά τα ξεχνάς. "Θα σας βάλουμε την πιο μικρή βελόνα μην φοβάστε". Ευτυχώς με προσέχει. Πρέπει να έχω ασπρίσει. Κάνε γρήγορα, να τελειώσουμε, γρήγορα. Μην μου εξηγείς, δεν θέλω να μάθω, απλώς κάνε γρήγορα. Είναι σκοτεινά και κάνει κρύο. Πονάει λίγο το φάρμακο. Μου φοράνε ακουστικά μεγάλα, σαν του Μ. «Ο θόρυβος θα είναι ενοχλητικός». Σκέψου κάτι όμορφο. Τι να σκεφτώ? Κάτι όμορφο. Ακίνητη. Κρυώνω. Είμαι μόνη μου. Νιώθω ασφυξία. Προσπαθώ να βρω την ανάσα μου. Έτσι είναι όταν πεθαίνεις? Κρίση πανικού? Θα πατήσω το κουμπί. Θα γίνεις ρεζίλι. Σκασίλα μου. Δεν αντέχω, κι έχουν περάσει μόνο πέντε λεπτά. Σκέψου κάτι όμορφο. Τα δελφίνια. Χάθηκαν. Σκοτεινός βυθός. Κλείνω τα μάτια. Χειρότερα έτσι. Τα ξανανοίγω. Το χέρι μου μουδιάζει και κάποια στιγμή παγώνει. Κακόμοιρο χεράκι. Είμαι χάρτης τώρα? Διαστημικοί ήχοι. Πόλεμος των Άστρων. Και λίγο Propaganda. Μήπως είμαι πειραματόζωο των ρομπότ? Άλλα πέντε λεπτά. Κι άλλα πέντε. Κι άλλα πέντε. Βαθιά ανάσα. Χρειάζομαι ένα ποτό. «Τα αποτελέσματα σε δύο μέρες. Προσπαθήστε να πιείτε πολύ νερό απόψε. Απαγορεύεται το αλκοόλ.»