The Rip

White horses,
They will take me away,
And the tenderness I feel,
Will send the dark underneath,
Will I follow? *

Θέλω να σου πω ότι τo 4 ακούγεται διαφορετικά στην πόλη. Πιο βαρύ, πιο δραματικό, πιο αβάσταχτο. Είναι κι αυτή η συννεφιά που το βοηθάει να γίνει πιο θλιμμένο (αν μπορεί να υπάρξει πιο). Κάτω από άλλες συνθήκες θα ήταν ίσως η ιδανική ακρόαση. Όμως η βραδυνή διαδρομή στον μικρό, φιδωτό δρόμο, πάνω στο βουνό, ανάμεσα στους σκοτεινούς κορμούς και τα χιονάτα άνθη, παραμένει η πρώτη εντυπωμένη ανάμνηση ενός κομματιού που είναι ήδη στο repeat. Είσαι μακριά, όμως σου μιλάω και είμαι σίγουρη ότι μ' ακούς. Η Beth Gibbons τραγουδάει ψιθυριστά στο αυτί μου και καθώς περπατάω αφηρημένη τη γνωστή διαδρομή θα ορκιζόμουν ότι έχουν περάσει μόνο λίγα λεπτά από το τελευταίο φιλί σου. Ίσως είναι ένα από τα παιχνίδια αποπλάνησης της άνοιξης ή ίσως το δύο αυτή τη φορά επέστρεψε πιο δυνατό από το ένα. Ναι, αλήθεια!
Καμιά φορά τα βροχερά πλάσματα αγκαλιάζουν με ευγνωμοσύνη τη ζεστασιά του ήλιου.

* στίχοι από το The Rip των Portishead.