I survived Larissa *

My young bride,
Why are your shoulders like that
of a tired old woman
My young bride,
why are your fingers like that
of the hedge in winter

Polonaise in winter
snowshoes and hunters,
carrythe goods in for you
Darkness and forests
grant you the longest
Face made for porridge and stew

My young bride,
why aren't you moving at all,
helps to make the day seem shorter
My young bride,
Why aren't you keeping with you all
the ones who really love you



Κρύβομαι αυτές τις μέρες. Δεν θέλω να μιλάω πολύ. Τα πολλά λόγια με αναστατώνουν. Είναι ανάκατα όλα μέσα μου και πάνω που πάω να τα τακτοποιήσω, μπερδεύονται πάλι. Με ρωτάνε τι κάνω και ενώ το "καλά" έρχεται στο στόμα από συνήθεια (και άμυνα), στους φίλους δεν μπορώ να πω ψέματα. Ούτε στους σχεδόν φίλους. Με προδίδει και η μελανιασμένη μου μύτη. "Ήμουν στο τρένο που εκτροχιάστηκε την Παρασκευή" το πετάω χωρίς πρόλογο, μια κι έξω, για να τελειώνουμε "αλλά μη με ρωτήσεις λεπτομέρειες γιατί δεν θέλω να μιλάω γι'αυτό". Ακολουθούν γουρλωμένα βλέμματα, ανοιχτά στόματα, σφιχτές αγκαλιές, μεγάλες παύσεις (ειδικά στο τηλέφωνο) και καμιά φορά βουρκώνουν τα μάτια τους. Και η ζωή συνεχίζεται...
Όταν δυσκολεύουν τα πράγματα, συνήθως το βράδυ που όλα ησυχάζουν και η αυπνία με εγκαταλείπει στο έλεος του τέρατος, δεν σκέφτομαι πόσο τυχερή είμαι που είμαι ζωντανή και αρτιμελής (το δοκίμασα αλλά δεν βοηθάει), σκέφτομαι το παραμυθοχωριό, τα ξωτικά, τα άλογα και τις ασημένιες σκεπές των σπιτιών. Όπως μικροί, ένα παραμύθι για να κοιμηθούμε. Το Νυμφαίο ταιριάζει με τους Midlake. [Δεν έτυχε να γράψω για το "The trials of Van Occupanther" μέχρι τώρα, παρόλο που το έχω ακούσει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο τον τελευταίο 1,5 χρόνο.]

* copyright του τίτλου Πανικοβάλ των 500.