Falling Slowly

O Milou είναι καλά και τρέχει ξανά στους δρόμους της Αθήνας. Είμαι σίγουρη ότι έχει ξεχάσει εκείνο το κακό βράδυ μέσα στο τρένο (εγώ πάλι όχι). Κάθε μέρα, εδώ και 13 χρόνια του λέω πως είναι το πιο όμορφο και καλό σκυλί του κόσμου και το εννοώ. Το 2008 ξεκίνησε με μια παλιατζούρα μέσα του, φαντάσματα απ' το παρελθόν εμφανίστηκαν ξαφνικά στο κατώφλι, απ'αυτά που έρχονται απρόσκλητα και φωλιάζουν στο σώμα και σ' αρρωσταίνουν Moods that take me and erase me and I'm painted black Αλλά αυτή τη φορά σκοπεύω να το σκάσω. Σαν αντίδοτο ξεκίνησα να πετάω πράγματα. Διάβασα 1000 γράμματα μέσα σε ένα βράδυ και 1000 κάρτες με ευχές για Χριστούγεννα και γενέθλια. Ένιωσα μια ζεστασιά. Όμορφα επιστολόχαρτα... Άνθρωποι ξένοι που δεν τους γνώρισα ποτέ, δεν έχει σημασία... Οι ευχές κρατάνε όσα χρόνια κι αν περάσουν αν είναι μέσα από την καρδιά σου. Τα αποχαιρέτησα γλυκά. Πέντε σακούλες σκουπιδιών, μέσα σ' αυτές και το μακρύ μεταξωτό φόρεμα, ολόλευκο σαν κι αυτά στα παραμύθια. Πόσο λεπτή ήταν η μέση μου τότε... You have suffered enough and warred with yourself it's time that you won Ο ήχος της βαριάς σακούλας που σωριάζεται μέσα στον κάδο είναι ανακουφιστικός. Μετά τα φαντάζομαι στη χωματερή και νιώθω τύψεις για το περιβάλλον: μαζεύουμε όλες αυτές τις μαλακίες και μετά καταλαβαίνουμε ότι είναι μαλακίες και τις πετάμε και γεμίζουν οι χωματερές. Τι κάνω? ρωτάω αλλά απάντηση δεν παίρνω. Ώρες-ώρες νιώθω ανησυχητικά ήσυχη, περιμένω να έρθει στην Αθήνα, να τον ρωτήσω πόσο καιρό ακόμα θα αντέξουμε να ζούμε για τις μανάδες μας και μετά να πιούμε και να κλάψουμε με την ησυχία μας. Words fall through me and always fool me and I can't react. 15 σταγόνες κάθε βράδυ. Το μαξιλάρι μου είναι μαλακό και τα λουλούδια μυρίζουν όμορφα στο κομοδίνο. Κοιμάμαι βαθιά και βλέπω παράξενα όνειρα. Εξακολουθώ να ακούω τραγούδια στο repeat και να ψάχνω τους στίχους για να τραγουδάω κι εγώ μαζί τους. Πίνω μπύρα και τρώω πατατάκια με γεύση caramelised onion and sweet balsamic vinegar, είναι η μικρή Αγγλία μου μέσα στην μεγάλη Αθήνα. Ακούω το In Rainbows στο discman κάθε πρωί στο δρόμο για τη δουλειά και νιώθω τυχερή, το ίδιο τυχερή και για τους Explosions In The Sky και για τον Ian McEwan και για άλλα μικρά. Κολλάνε ασημόσκονη σε μέρες κενές και κάνουν τα ρολόγια και τα σύννεφα να τρέχουν πιο γρήγορα, όπως στο Rumblefish. Είναι μια ψευδαίσθηση αλλά δεν έχει σημασία. Take this sinking boat and point it homε, we've still got time

οι στίχοι είναι δανεικοί από το Falling Slowly του Glen Hansard.