Sunday, January 13, 2008

Boxing Milou


Λιγοστεύει ο χρόνος που έχουμε μαζί.
Μέχρι πρόσφατα σκεφτόμουν μόνο τον εαυτό μου. Τι θα κάνω όταν θα τον χάσω, πως θα αντέξω την απουσία του. Πριν από λίγες μέρες έπαψα να τα σκέφτομαι όλα αυτά και σκέφτομαι μόνο εκείνον. Αν στεναχωριέται, αν φοβάται, αν νιώθει μοναξιά...
Θα ήθελα όταν έρθει η ώρα, να πεθάνει αμέριμνος καθώς κοιμάται και ονειρεύται μεγάλες βόλτες στο πάρκο.

2 Comments:

Blogger mystery falls down said...

Δεν έχω καμία αμφιβολία ότι αν μπορούσε να διαβάσει το κείμενό σου θα αισθανόταν περίφημα. Ή σωστότερα απόλυτη ευτυχία.

Όταν θα βρίσκεται στον παράδεισο (εκτός από άγγελοι και άνθρωποι κατοικούν και ζώα) θα αναπολεί τις όμορφες στιγμές που ζήσατε μαζί και θα τις μοιράζεται χαρούμενος με τους νέους φίλους του.

(Λες να έχει ασπαστεί κάποια άλλη θρησκεία; Αν ναι, τότε η παραπάνω παράγραφος αλλάζει. Προτείνω να τον ρωτήσεις. Αν όντως συμβαίνει αυτό, στην αρχή θα διστάζει να σου απαντήσει, θα κάνει τον ανήξερο, δε θα σε κοιτάει, θα πάρει μελαγχολικό βλέμμα, θα μοιάζει έτοιμος να δακρύσει (μην το πιστέψεις. Φταίει ότι τα μάτια τους είναι υγρά), αλλά αν του μιλήσεις με γλυκό τρόπο και του δώσεις μικρές (αυτές που είναι μια μπουκιά) λιχουδιές με κρέας ή μπισκοτάκια για σκύλους στο τέλος θα λυγίσει.)

4:55 PM  
Blogger s_k said...

i know you got soul.

6:51 PM  

Post a Comment

Subscribe to Post Comments [Atom]

<< Home