Lazy On A Sunny Afternoon (in the summertime)

Gustav Klimt - "Fulfilment" from the Stoclet Frieze

Προσπαθώ κάτι να γράψω γι’ αυτόν τον πίνακα που εμφανίστηκε πριν από λίγες μέρες στον τοίχο, στη σελίδα του Αυγούστου, αλλά δε μου βγαίνει... Όχι κάτι (που θα ήταν σίγουρα κλισέ ) για το σφιχταγκάλιασμα, τα πανέμορφα μακριά δάχτυλα, ή τον Klimt. Ούτε κάτι για το πόσο αντέχω ή όχι να τον βλέπω κάθε φορά που περνάω δίπλα απ’ το συγκεκριμένο τοίχο. Ό,τι και να λέει η κυρία Cameron, άμα δεν ανοίξει το κουτάκι τίποτα δεν βγαίνει, χαμένες οι morning pages με την τσίμπλα στο μάτι. Ή μήπως όχι? Το παλεύω. Μάλλον η λέξη Fulfilment με έχει προβληματίσει περισσότερο. Είναι τόσο κόντρα στις διακοπές. Ίσως επειδή δεν είμαι απ’ αυτούς που όπως κι αν έχουν περάσει λένε ότι ήταν τέλεια όταν επιστρέφουν (και πάντα ξέρουν ότι πρέπει να είναι τέλεια πριν φύγουν καν). Και το δικό τους τέλεια εννοείται οφείλει να είναι πιο τέλειο από το τέλεια των άλλων. Αναρωτιέμαι τι γέμισμα μπορεί να νιώσεις όταν προσπαθείς να αδειάσεις? Ποιά πληρότητα, όταν ηρεμείς και όλη η τακτοποιημένη καθημερινότητά σου βουτάει στο φυσικό σου χάος? Το αγύμναστο σώμα της πόλης κουράζεται εύκολα απ’τον ήλιο και τη θάλασσα της εξοχής και το γυμνασμένο μυαλό βρίσκει ευκαιρία να κάνει τις πιο δύσκολες ερωτήσεις και να παίξει τα πιο περίπλοκα όνειρα την πιο ακατάλληλη στιγμή. Και για δες καιρό που διάλεξε ο εαυτός να θυμάσαι όλα σου τα όνειρα με λεπτομέρεια κάθε μέρα. Τώρα που εσύ δεν θες να βλέπεις και να θυμάσαι τίποτα. Εσύ, που ονειρεύεσαι κι ονειρεύεσαι και το πρωί συνήθως δεν θυμάσαι ούτε μια εικόνα απ’ όσα είδες το περασμένο βράδυ...

..................................................................................

Μπορεί να είναι αυτή η απεικόνηση του δύο σε ένα που με δυσκολεύει. Ίσως γιατί κάθε φορά που γινόμαστε ένα σύντομα γινόμαστε πάλι δύο. Πάντα υπάρχει απόσταση. Και έτσι τα πράγματα όχι μόνο δεν γίνονται βαρετά αλλά θα έλεγα ότι αποκτούν ένα κινηματογραφικό λούστρο που πολλά ζευγάρια θα ζήλευαν. Και έτσι περνάει ο καιρός, συχνά με κοροϊδεύω και όλο αυτό το πήγαινε-έλα μοιάζει με ταξίδι αναψυχής...
Δεν ξέρω ποιος αποχαιρετισμός είναι πιο εύκολος, αυτού που φεύγει ή αυτού που μένει πίσω; Τους έχω δοκιμάσει και τους δύο αλλά δεν έχω απάντηση. Έχει σημασία? Καμιά φορά μου κάνω παράλογες ερωτήσεις.
....................................................................................

Αυτό που με ανησυχεί λιγάκι είναι ότι εδώ και μια βδομάδα δεν ακούω μουσική. [Επιτέλους! θα αναφωνήσει ο Ν.] Ξεχνάω επίτηδες το discman όταν βγαίνω έξω και ξεχνάω να βάλω μουσική στο σπίτι. Μια παχιά κρούστα ησυχίας σκεπάζει τα πάντα και έρχεται καμιά φορά και την σπάει το “Fur And Gold”. Σε άλλον αιώνα θα είχαν κάψει ζωντανή τη Natasha Khan στην πλατεία του χωριού της (στο νησί της βροχής) ως μάγισα. Γιατί αυτές οι μουσικές και αυτοί οι στίχοι (τα έχει γράψει όλα η ίδια) μαζί με αυτά τα φωνητικά του δάσους έχουν δυνάμεις μαγικών φίλτρων ικανές να ξελογιάσουν. Να και κάτι καλό, μπορεί δάση να μην έχουμε πολλά πια, αλλά τουλάχιστον οι μάγισσες και τα ξωτικά κυκλοφορούν ελεύθερα ανάμεσά μας.