Cocteau Twins

Την κοίταξα στα μάτια στον καθρέφτη του μπάνιου, ενώ έπλενα τα χέρια μου. Δεν είπε τίποτα, αλλά είδα το βλέμμα της να φουντώνει. Το αποτέλεσμα ήταν όταν γύρισα στο γραφείο μου, έκλεισε το pc, κλείδωσε το γραφείο και έφυγε. Στην αποβάθρα της ήρθε να βάλει τα κλάματα. Καμιά φορά είναι αστεία η αφορμή. Την ώρα που ακύρωνε το εισιτήριο το μηχάνημα της ευχήθηκε καλό ταξίδι και ποιος ξέρει ποιο κουτάκι άνοιξε μονομιάς μέσα της. Δεν ήξερε γιατί ήθελε να κλάψει. Για εκείνον; για τον καύσωνα; για τα δέντρα; για τα ελάφια; για το τρένο που αργούσε να έρθει; για μένα; για τον στοιβαγμένο κόσμο μέσα στο βαγόνι που την κοιτούσε αδιάκριτα, την έσπρωχνε και την πατούσε; για τον χρόνο που χάνεται; Μπήκε στο μουσείο και ένιωσε ανακούφιση. Η μεγάλη αίθουσα άδεια και δροσερή, το φως απαλό σαν χάδι. Μοναδικοί ήχοι τα βήματά της στο ολοκαίνουριο ξανθό πάτωμα και η φωνή του ποιητή να μιλάει για όλα. Εκατοντάδες μάτια την αγκάλιασαν, μεγάλα εκφραστικά μάτια από μολύβι, μελάνι και τέμπερες. Κολύμπησε στη θάλασσά τους χωρίς να κοιτάζει χρονολογίες και τίτλους και ένιωσε ευγνωμοσύνη για την αναπάντεχη γαλήνη που της χάρισαν. Κι όταν πια το παράπονο κόπασε μέσα της, μπήκε στην σκοτεινή αίθουσα όπου ο ποιητής, τόσα χρόνια νεκρός αλλά ακόμα τόσο ζωντανός και σοφός και επίκαιρος, μιλούσε για τα μυστικά της ζωής. Ρούφηξε όσα περισσότερα λόγια μπορούσε, απ’ αυτά που τα σκέφτεσαι και τα ξανασκέφτεσαι για μέρες. Που βουτάς στα βαθιά νερά τους και μαθαίνεις να κολυμπάς. Που καμιά φορά σε βοηθάνε να γίνεις καλύτερος άνθρωπος. Κάπως έτσι ξαναμπήκε στο λαγούμι του μετρό.