Confused

Σου ζήτησα ένα σημάδι, σαν κι αυτά που στέλνεις συνήθως για να ξεκαθαρίσει η κατάσταση. Άργησες λίγο αλλά περίμενα υπομονετικά. Μου έστειλες πρώτα τον "ποιητή". Μαχαίρι στην καρδιά: "Μόνοι μας γεννιόμαστε και μόνοι μας πεθαίνουμε, όσο πιο γρήγορα το χωνέψεις τόσο καλύτερα για σένα. Κανείς δεν ανήκει σε κανέναν. Ο καθένας μας είναι μοναδικός, ολόκληρος και ολομόναχος". Το ίδιο μήνυμα μου το έχεις στείλει πάνω από εκατό φορές (σε όνειρα, σε καθημερινούς διαλόγους, σε τραγούδια, σε βιβλία, ακόμα και σε fortune cookies) αλλά εγώ, ξεροκέφαλη, δεν λέω να σ' ακούσω. Είπα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία και ήμουν έτοιμη να περάσω εξετάσεις. Και τότε έστειλες τον "άγγελο" από το νησί της βροχής. Είχε γαλανά μάτια και ξανθά μαλλιά μπούκλες. Μου χάρισε ένα κόκκινο τριαντάφυλλο από αυτά που κανείς δεν αγοράζει ποτέ, με φίλησε στο στόμα και εξαφανίστηκε.

Όπως καταλαβαίνεις τα πράγματα έχουν μπερδευτεί χειρότερα. Περιμένω το επόμενο...