Absurda

Pal Szinyei Merse - "The Balloon" [1878, Oil on canvas, National Gallery, Budapest]



Χαμήλωσε τα μάτια στο πάτωμα... Είχε μοκέτα το δωμάτιο; Κενό μνήμης. Το γαλάζιο στάθηκε στα πορτοκαλί λουστρινένια, σχεδόν παιδικά παπούτσια, με μπαρέτα στο πλάι. Ένιωσα αμήχανα.
- Παπούτσια χορού;
- Τι εννοείς;
- Αυτά που φοράνε οι μπαλαρίνες;
- Όχι, μοιάζουν αλλά δεν είναι.
- Ο Mark Bolan φορούσε παπούτσια χορού συνήθως.

....................................................................................


Μικρή ήθελα να γίνω μπαλαρίνα. Μετά άλλαξα γνώμη πολλές φορές. Το καλύτερο που είχα σκεφτεί ήταν ταχυδρόμος. Τότε δεν υπήρχαν chat, e-mail και sms. Τότε ο ταχυδρόμος ήταν ο πιο αγαπητός άγνωστος της ημέρας. Έφερνε γράμματα αιώνιας φιλίας από το νησί της βροχής, μαθήματα μουσικής με σφραγίδα της Ελληνικής Δημοκρατίας από μια χιονισμένη σκοπιά στα Γιάννενα και αργότερα ραβασάκια Ρωμαίος και Ιουλιέτα από το Πολύδροσο. Αυτά τα τελευταία ήταν πάντα express (ο έρωτας είναι ανυπόμονος) και είχαν κρυμένα φρέσκα τριαντάφυλλα απ’ τον κήπο. Τώρα μόνο λογαριασμοί, άντε και καμιά κάρτα Χριστουγέννων. Ευτυχώς που δεν έγινα, γιατί θα είχα σκυλοβαρεθεί. Αλλάζω ακόμα γνώμη. Δεν ξέρω τι θέλω να γίνω, μέχρι να μεγαλώσω έχουμε καιρό...


.................................................................................



Ήμουν έτοιμη να ξεστομίσω στον Α. κάτι που περίπου θα έλεγε πως όσο κι αν μοιραστήκαμε το ακατανόητο του Lynch δεν θα μπορέσει ποτέ να νιώσει αυτό που ένιωσα εγώ βλέποντάς το, απλώς και μόνο επειδή είναι άντρας και είμαι γυναίκα. Όμως ήταν τόσο χαρούμενος που δεν είπα τίποτα. Ποιός ο λόγος να είμαστε αφόρητα ειλικρινείς και επεξηγηματικοί με τους άλλους όταν είναι χαρούμενοι, ειδικά όταν είναι φίλοι μας και όταν το θέμα της συζήτησης είναι τόσο ασήμαντο. Είναι τόσο λίγες οι στιγμές που είμαστε πραγματικά χαρούμενοι ούτως ή άλλως. Την επόμενη φορά που θα με δεις χαρούμενη σε παρακαλώ άσε με λίγο έτσι πριν πεις κάτι που μπορεί να με κάνει να σκεφτώ πως δεν έχω λόγο να είμαι χαρούμενη.


...................................................................................


Το δωμάτιο γέμισε μικρά πεταλουδάκια, νομίζω είναι σκόροι. Λυπάμαι να τους σκοτώσω. Πριν από λίγα βράδια σταμάτησα μπροστά στο Ίστορικό Μουσείο και μάζεψα όλα τα σαλιγκάρια που έφερναν βόλτες μετά τη βροχή. Ήταν γύρω στα 20. Άλλα 10 περίπου τα είχαν πατήσει και τα είχαν λιώσει. Τα τοποθέτησα προσεκτικά στα παρτέρια δεξιά και αριστερά. Οι λιγοστοί περαστικοί με κοιτούσαν καλά-καλά. Κανείς δεν γέλασε, μάλλον κορόϊδευαν από μέσα τους. Θυμάσαι εκείνο το σαλιγκάρι που είχαμε βρει μεσ΄στο μαρούλι της μαμάς και το είχαμε μεταφέρει στον κήπο-ζούγκλα του ακατοίκητου σπιτιού στην Αλεξάνδρας;

...................................................................................


Θυμάμαι τη Βουδαπέστη και με πιάνει θλίψη. Οι μεγάλες γέφυρες και το μεγάλο ποτάμι. Το μοναδικό αερόστατο που ανέβηκα δεν μετράει γιατί ήταν δεμένο με αλυσίδες στη γη.

Έχω ξεμείνει από απαντήσεις.