It's a new day

Παίρνω αγκαλιά τις λέξεις του Παζολίνι και μια φωτoγραφία από το Ravello. Παίρνω αγκαλιά και τη βροχή, αυτή τη φανταστική που πέφτει non-stop στο κεφάλι μου. Προσπαθώ να τα κάνω κουβέρτα και να πάω για ύπνο. Μου λείπουν όλοι. Και οι φίλοι και οι εραστές και η οικογένειά μου. Μου λείπει ακόμα και ο σκύλος μου που κοιμάται στο διπλανό δωμάτιο. Μα πως γίνεται να μην είναι κανείς τους εδώ; Πως ξέμεινα πάλι παρέα με φαντάσματα και ποιητές; Θέλω να φύγω μακριά αλλά θέλω να μείνω κιόλας. Νιώθω ότι έχω εξαπατηθεί (χωρίς να μπορώ να σου εξηγήσω πως και από ποιόν). Ξέρω ότι μπορώ να σε πάρω τηλέφωνο ό,τι ώρα και να ’ναι, δεν ξέρω όμως τι να σου πω απ’ όλα αυτά. Τα ξέρεις, τα έχεις ξανακούσει, είναι ο ίδιος ζαλιστικός κύκλος. Κρύβομαι στην κουβέρτα μου και περιμένω να περάσει ένα όνειρο να με πάρει (καλό, κακό ό,τι να’ναι). Λίγο πιο αργά εσύ ξενυχτάς παλεύοντας με το δικό σου τεράστιο κενό και μου γράφεις. Σε διώχνει η χώρα, νιώθεις τον ουρανό να χάνεται από πάνω σου και όλα τα αστέρια να σβήνουν μονομιάς. Νιώθεις εξαπατημένος (χωρίς να μπορείς να πεις ακριβώς πως και από ποιον). Το ξέρεις ότι μπορείς να με πάρεις τηλέφωνο ό,τι ώρα και να ’ναι, αλλά πώς να τα πεις όλα αυτά που γράφεις μέσα στη νύχτα, πώς να τα προφέρεις; Τα διαβάζω και κρυώνω... Eίναι μια καινούρια μέρα αλλά δεν ξέρω τι να σου απαντήσω. Μπορώ μόνο να σε αγκαλιάσω με τη σκέψη μου ενώ κοιμάσαι, ελπίζοντας ότι αυτή τη στιγμή ονειρεύεσαι δελφίνια και να εύχομαι ότι καθώς θα ξυπνήσεις σε λίγο μέσα στη λιακάδα και τη ζεστασιά θα θυμηθείς την ομορφιά σου και θα χαμογελάσεις.